Stupidity Has A New Name

Ik had nog zo gezegd: "Wat er ook gebeurt, voor 15 maart kom ik niet meer naar Nederland. Dat is voor die paar dagen de moeite niet en ik word er alleen maar verdrietig van." Bij die uitspraak had ik er uiteraard geen rekening mee gehouden dat mijn opa in die tijd ernstig ziek zou worden. En dus zag het er ineens toch naar uit dat exact twee weken na mijn vertrek weer op Schiphol zou landen.

Of dat hadden mijn ouders in ieder geval in gedachten toen ze mijn vlucht boekten: half zeven vliegen, half vijf inchecken, twee uur 's nachts de bus vanaf Oxford. Waar ze daarbij uiteraard geen rekening mee konden houden, was dat ik mezelf voor die tijd behoorlijk uit zou putten. En uiteraard toch niet zou kunnen slapen. Het was te verwachten, daar lig ik in bed, om half negen, met herrie om me heen en chaos in mijn hoofd. Na twee uur van vruchteloze pogingen om in slaap te vallen gaf ik het op en ben ik met Henriëtte en Caroline "The Devil Wears Prada" gaan kijken.

Ongeveer een uur voor mijn wekker af zou gaan, kroop ik dus toch maar weer in bed. Onmogelijk te slapen, mijn buik voelt vreemd, in mijn hoofd draait van alles rondjes. En waarom zou ik het nog proberen? Nu nog maar veertig minuten... Dertig, voor ik de rest van de nacht in touw moet zijn. Nog even mijn ogen dicht doen en ontspannen, for God's sake.

Voor mijn gevoel twee tellen later schiet ik met een schok overeind. Graai naar mijn telefoon, oh, het zou nu toch bijna tijd moeten zijn...

4:29?!?!

Nee, dat kan niet, dat kan niet, dat kan niet! Ik droom, moet wel dromen, waarom is mijn wekker niet afgegaan?

Hoekanditmijoverkomenditkannietditmagnietikhadnualophetvliegveld
moetenstaanverdommeditkannietwaarzijniksnaphetnietiksnaphetniet
ditoverkomtmijnnietserieusdatkannietwaaromismijnalarmnietafgegaan
ohmijngoddewereldisaanhetvergaanwatmoetiknuikwilthuiszijnikheb
hethelemaalverknaldditkomtnooitmaardanooknooitmeergoedwatmoet
ernuvanmijworden....

Na nog een paar minuten hersenloze paniek heb ik het verstand mijn vader op te bellen, die gelukkig wel kalm blijft. En een nieuwe vlucht voor mij boekt, voor dezelfde dag nog. "Als je deze ook mist, bel je dan even?"

Ik weet niet of mijn wekker werkelijk niet af is afgegaan of dat ik en mijn kamergenoten er finaal doorheen geslapen zijn. Wat ik hier wel van geleerd heb:
- vertrouw nooit op wekkers en zeker niet op mobiele telefoons
- ga nooit 'even in bed liggen' een uur voordat je een bus moet hebben, zeker niet als je al gesloopt bent
- vaders zijn geweldig, vooral de mijne

Nu alleen nog zorgen dat ik tussen nu en drie uur niet in slaap val. Maar op de bank, met thee, een computer en veel nederlandstalige muziek moet dat wel lukken. Toch?

Kauwgom

Mijn kamergenootjes Caroline en Henriette zijn gek op films kijken. Helaas doen ze dat liefst op de meest onchristelijke tijdstippen en lijkt het wel alsof ik dan de dag erna altijd vroeg op moet. Meestal komt het er dus op neer dat terwijl zij gezellig bij elkaar kruipen voor de zoveelste 'romkom' of actiefilm, ik wanhopige pogingen doe in dezelfde kamer in slaap te vallen. That's the reality of roomsharing, darlings.

Luisterend naar de dramatische muziekjes en de opgewonden gilletjes van mijn vriendinnen, heb ik eens na lopen denken over de films van tegenwoordig. Ik heb er namelijk aardig wat van meegekeken en ik heb geconcludeerd dat met name de romantische komedies echt inhoudsloos zijn. Dat was natuurlijk geen nieuws. En met een paar inhoudsloze films is ook niet zo veel mis. Maar het zijn er niet een paar, het zijn er duizenden. Massa's acteurs hebben hun hele carrière gebaseerd op dergelijke losse flodders. Het zijn er denk ik zo veel dat zelfs de echte fans van het genre ze niet meer allemaal kunnen bekijken.

Zulke overproductie zie je niet alleen met films, maar ook met boeken bijvoorbeeld. De tijd dat het mogelijk was alles te lezen wat er geschreven werd, is allang voorbij, en dat is maar goed ook. Aan de andere kant: in de gemiddelde boekwinkel word ik inmiddels overvallen door een gevoel dat ik nog zo veel moet lezen dat ik de rest van mijn leven als kluizenaar zou moeten doorbrengen en zelfs dan niet genoeg tijd zou hebben.

Je kunt je daarentegen nu ook wel afvragen of je al die dingen eigenlijk wel wil lezen, kijken, beluisteren en ervaren. Als kwaliteit en kwantiteit een soort evenwicht met elkaar vormen, dan zie je wel waarnaar de balans nu doorslaat. Het gevolg: terwijl alle boeken en films zichzelf aanprijzen als meesterwerken, is het meeste crap. Van alle films die ik de afgelopen jaren gekeken heb en van alle boeken die ik gelezen heb, kan ik me nog maar een heel klein aantal echt herinneren. De rest was tijdvulling, een soort kauwgom: weinig smaak, maar het houdt de kaakspieren even bezig en er hoeft verder niets verteerd te worden.

In mijn meewarige momenten vraag ik me wel eens af of onze hele cultuur tegenwoordig niet een beetje kauwgom is geworden...

"How are you" is geen vraag.

Volgens mij kan je jaren in een land wonen en dan nog steeds regelmatig op cultuurverschillen botsen. Het is dus niet zo gek dat ik er regelmatig over struikel, met slechts twee maanden Engeland achter de rug.

Zo realiseerde ik me vandaag pas dat heel veel Engelsen vragen hoe het met je gaat als ze je zien, maar dat ze dan helemaal geen antwoord verwachten.
In Nederland hebben we ook de vaste "Hoe gaat het?" "Goed"-formule, maar technisch gezien zou je dan ook nog kunnen zeggen dat het eigenlijk afschuwelijk gaat.

Als iemand hier "Hey, how are you?!" naar je roept, realiseer je je soms pas halverwege je relaas over brandend maagzuur en ingegroeide teennagels dat de denkbeeldige gesprekspartner al weer uit het zicht verdwenen is.

Het Beloofde Huis

Toen ik eergisteren terug kwam in Oxford trof ik alles precies zo aan als ik het had achter had gelaten: alles lag waar ik het had neergelegd en kamergenoot Caroline was er ook om me welkom te heten. De enige verandering was in feite dat er nu naast mijn draak ook een enorme poster van Twilight hangt.
Dat dat niet voor iedereen gold, bleek al snel. Maureens bed was tijdens haar afwezigheid in een stapelbed veranderd. Henriëtte had er niet alleen een extra bed bij, maar ook een despotische kamergenoot, die had besloten dat alle foto's van de muur verwijderd moesten worden en dat de verwarming standaard op zes moest, ook 's nachts.

Voor Maureen bleek er gelukkig een mogelijkheid te zijn aan de gruwelen van het stapelbed (claustrofobie) te ontsnappen: verhuizen. Ineens wordt duidelijk dat EF nog een residentiegebouw heeft, tien minuten bij de school vandaan. Dit gigantische, oude, ietwat bouwvallige huis is de hemel op aarde in vergelijking met wat we hier hebben! De kamers zijn groter, er zijn betere sanitaire voorzieningen, er is een echte keuken waar zo waar gekookt kan worden, er is razendsnel internet, er woont nog bijna niemand en hoewel het verder van de school is, is het dichter bij het stadscentrum en de supermarkt.

En het allerbelangrijkste is: het is een echt huis. Een plek waar je je eventueel, na wat wennen, thuis zou kunnen gaan voelen. En dat is iets wat waar ik nu woon nooit zal gebeuren: mijn kamer is welliswaar echt van mij en Caroline, maar in de rest van het gebouw zijn we maar een beetje te gast. Toen ik hier binnenkwam had ik echt gelijk het gevoel dat ik iemands huis binnenliep, en geen anonieme ruimte. Een van de kamers (zie foto boven) sprak me ook ontzettend aan. Of liever gezegd, ik ben er gelijk verliefd op geworden.


Natuurlijk heeft het geheel ook zijn nadelen, zoals dat er geen sloten op de deuren van de afzonderlijke kamers zitten. (En onder EFers heerst helaas een chronische vorm van kleptomanie.) Aan de andere kant: er wonen nu pas zes mensen en die lijken een stuk socialer dan wat er hier op school rondloopt.
De normale gang van zaken hier heeft me wat cynisch en achterdochtig gemaakt, daar moet ik weer eens overheen stappen.

Vanmiddag ga ik er met Henriëtte en Caroline nog een keer kijken. Hopelijk vinden zij het ook wat en met een beetje geluk gaat er dan binnenkort verhuisd worden.

Geheel Ongegrond

Deze is een beetje oud, maar ik kwam er nooit aan toe om 'm te plaatsen.

Moeder: "Goh, jullie waren lang weg met de hond."

Zoon: "Als je met z'n tweeën gaat, moet je eigenlijk ook een twee keer zo lange wandeling maken."

Moeder: "Oh, ik dacht al dat jullie weer ergens in de bosjes lagen."

Gelukkig Nieuwjaar

Voor iedereen die hier nog komt, ook al is er inmiddels in Nederland weer een hele hoop Eva te vinden: Gelukkig Nieuwjaar! En deze blog is ook jarig, hoera! Hopelijk overleeft hij het schitterende 2009 ook.

Op 1 januari ontving ik traditiegetrouw weer de hartelijke nieuwjaarswensen van mezelf. En dat maakte dat ik zoals wel vaker na ging denken over de toekomst. Ik vroeg we weer eens af hoe het zou zijn als we konden zien hoe die eruit ziet. Als ik een jaar of zes geleden had kunnen zien hoe ik er nu bij zou zitten, hoe zou ik daar dan op gereageerd hebben? Ik zou stomverbaasd zijn geweest. Zelfs een jaar geleden had ik me sommige dingen van nu niet voor kunnen stellen. Net zoals ik me nu niet voor kan stellen hoe de rest van mijn leven eruit gaat zien.
En dus laat ik mezelf ieder jaar aangenaam verrassen door mijn eigen toekomstideeën van het jaar ervoor.

Bij deze kondig ik, speciaal voor Eveline, ook even aan dat ik niet meer ga bloggen tot ik terug ben in Oxford en aldaar mijn hernieuwde cultuurshock overwonnen zal hebben. Tot die tijd heb ik namelijk sowieso geen inspiratie.