Stupidity Has A New Name

Ik had nog zo gezegd: "Wat er ook gebeurt, voor 15 maart kom ik niet meer naar Nederland. Dat is voor die paar dagen de moeite niet en ik word er alleen maar verdrietig van." Bij die uitspraak had ik er uiteraard geen rekening mee gehouden dat mijn opa in die tijd ernstig ziek zou worden. En dus zag het er ineens toch naar uit dat exact twee weken na mijn vertrek weer op Schiphol zou landen.

Of dat hadden mijn ouders in ieder geval in gedachten toen ze mijn vlucht boekten: half zeven vliegen, half vijf inchecken, twee uur 's nachts de bus vanaf Oxford. Waar ze daarbij uiteraard geen rekening mee konden houden, was dat ik mezelf voor die tijd behoorlijk uit zou putten. En uiteraard toch niet zou kunnen slapen. Het was te verwachten, daar lig ik in bed, om half negen, met herrie om me heen en chaos in mijn hoofd. Na twee uur van vruchteloze pogingen om in slaap te vallen gaf ik het op en ben ik met Henriëtte en Caroline "The Devil Wears Prada" gaan kijken.

Ongeveer een uur voor mijn wekker af zou gaan, kroop ik dus toch maar weer in bed. Onmogelijk te slapen, mijn buik voelt vreemd, in mijn hoofd draait van alles rondjes. En waarom zou ik het nog proberen? Nu nog maar veertig minuten... Dertig, voor ik de rest van de nacht in touw moet zijn. Nog even mijn ogen dicht doen en ontspannen, for God's sake.

Voor mijn gevoel twee tellen later schiet ik met een schok overeind. Graai naar mijn telefoon, oh, het zou nu toch bijna tijd moeten zijn...

4:29?!?!

Nee, dat kan niet, dat kan niet, dat kan niet! Ik droom, moet wel dromen, waarom is mijn wekker niet afgegaan?

Hoekanditmijoverkomenditkannietditmagnietikhadnualophetvliegveld
moetenstaanverdommeditkannietwaarzijniksnaphetnietiksnaphetniet
ditoverkomtmijnnietserieusdatkannietwaaromismijnalarmnietafgegaan
ohmijngoddewereldisaanhetvergaanwatmoetiknuikwilthuiszijnikheb
hethelemaalverknaldditkomtnooitmaardanooknooitmeergoedwatmoet
ernuvanmijworden....

Na nog een paar minuten hersenloze paniek heb ik het verstand mijn vader op te bellen, die gelukkig wel kalm blijft. En een nieuwe vlucht voor mij boekt, voor dezelfde dag nog. "Als je deze ook mist, bel je dan even?"

Ik weet niet of mijn wekker werkelijk niet af is afgegaan of dat ik en mijn kamergenoten er finaal doorheen geslapen zijn. Wat ik hier wel van geleerd heb:
- vertrouw nooit op wekkers en zeker niet op mobiele telefoons
- ga nooit 'even in bed liggen' een uur voordat je een bus moet hebben, zeker niet als je al gesloopt bent
- vaders zijn geweldig, vooral de mijne

Nu alleen nog zorgen dat ik tussen nu en drie uur niet in slaap val. Maar op de bank, met thee, een computer en veel nederlandstalige muziek moet dat wel lukken. Toch?