Het Beloofde Huis

Toen ik eergisteren terug kwam in Oxford trof ik alles precies zo aan als ik het had achter had gelaten: alles lag waar ik het had neergelegd en kamergenoot Caroline was er ook om me welkom te heten. De enige verandering was in feite dat er nu naast mijn draak ook een enorme poster van Twilight hangt.
Dat dat niet voor iedereen gold, bleek al snel. Maureens bed was tijdens haar afwezigheid in een stapelbed veranderd. Henriëtte had er niet alleen een extra bed bij, maar ook een despotische kamergenoot, die had besloten dat alle foto's van de muur verwijderd moesten worden en dat de verwarming standaard op zes moest, ook 's nachts.

Voor Maureen bleek er gelukkig een mogelijkheid te zijn aan de gruwelen van het stapelbed (claustrofobie) te ontsnappen: verhuizen. Ineens wordt duidelijk dat EF nog een residentiegebouw heeft, tien minuten bij de school vandaan. Dit gigantische, oude, ietwat bouwvallige huis is de hemel op aarde in vergelijking met wat we hier hebben! De kamers zijn groter, er zijn betere sanitaire voorzieningen, er is een echte keuken waar zo waar gekookt kan worden, er is razendsnel internet, er woont nog bijna niemand en hoewel het verder van de school is, is het dichter bij het stadscentrum en de supermarkt.

En het allerbelangrijkste is: het is een echt huis. Een plek waar je je eventueel, na wat wennen, thuis zou kunnen gaan voelen. En dat is iets wat waar ik nu woon nooit zal gebeuren: mijn kamer is welliswaar echt van mij en Caroline, maar in de rest van het gebouw zijn we maar een beetje te gast. Toen ik hier binnenkwam had ik echt gelijk het gevoel dat ik iemands huis binnenliep, en geen anonieme ruimte. Een van de kamers (zie foto boven) sprak me ook ontzettend aan. Of liever gezegd, ik ben er gelijk verliefd op geworden.


Natuurlijk heeft het geheel ook zijn nadelen, zoals dat er geen sloten op de deuren van de afzonderlijke kamers zitten. (En onder EFers heerst helaas een chronische vorm van kleptomanie.) Aan de andere kant: er wonen nu pas zes mensen en die lijken een stuk socialer dan wat er hier op school rondloopt.
De normale gang van zaken hier heeft me wat cynisch en achterdochtig gemaakt, daar moet ik weer eens overheen stappen.

Vanmiddag ga ik er met Henriëtte en Caroline nog een keer kijken. Hopelijk vinden zij het ook wat en met een beetje geluk gaat er dan binnenkort verhuisd worden.