Stem uit het Verleden

Op 1 januari 2008 kreeg ik een mailtje van mezelf. Het was een mailtje dat ik exact een jaar daarvoor gestuurd had, op 1 januari 2007. Er is namelijk een speciale website waarmee je e-mail naar je toekomstige zelf kunt sturen: http://www.futureme.org/. Ik ken die website al een paar jaar en sindsdien heb ik er een gewoonte van gemaakt mezelf elk jaar op de eerste van januari een gelukkig nieuwjaar te wensen.

Klinkt als een zielige gewoonte voor eenzame mensen, ik weet het. Maar eigenlijk is het best wel leuk. Ten eerste omdat zo'n mailtje bijna altijd een verrassing is: bijna altijd slaag ik er weer in te vergeten dat ik het jaar ervoor zoiets gestuurd heb.

Ten tweede is het grappig om iets te lezen van een jaar terug: hoe voelde je je toen, waar hield je je mee bezig, hoe dacht je... Dat is namelijk iets wat je niet zo goed kan onthouden, heb ik gemerkt. Ik heb bijvoorbeeld de romantische neiging te denken dat ik vroeger veel gelukkiger en vrolijker was dan nu en dat ik toen een veel beter sociaal leven had. Dankzij die mailtjes heb ik geleerd dat daar echt helemaal niks van klopt. Sterker nog: het gaat elk jaar beter met me, lijkt wel. En die gedachte is eigenlijk een stuk leuker dan telkens te denken dat vroeger alles beter was.

Eén tip: mocht je zelf ook zo'n nieuwjaarsmailtje willen sturen: zet er nooit, maar dan ook nooit je goede voornemens van dat jaar in. Daar wordt je alleen maar ongelukkig van. Gebleken is dat maar 12% van de mensen zich aan zijn of haar goede voornemens weet te houden. Beter maar niet het nieuwe jaar beginnen met de mislukkingen van het vorige jaar dus.

Via FutureMe kan je overigens ook berichten sturen die vijf of zelfs tien jaar later aankomen. En het schijnt dat je, wanneer je een account aanmaakt, ook antwoorden terug kan sturen naar het verleden. Maar hoe dat in godesnaam werkt, moet je mij niet vragen.