Van Oude Mensen: Mannen Blijven Mannen

Ik heb deze zomer schandalig weinig geblogd! Om het een beetje goed te maken plaats ik deze week een drieluikje, zoals dat zo mooi heet, over mijn zomerbaan in een psychogeriatrisch verpleeghuis. Door schade en schande wijsgeworden heb ik besloten deze keer zowel mijn werkplek als de mensen waarmee ik werk zo onherkenbaar mogelijk neer te zetten.

Vier mannen zitten aan een tafel te genieten van een drankje. Onderwijl volgen ze nauwlettend elke beweging die ik maak. Hoe vaker ik langsloop, des te ongemakkelijker ik me begin te voelen: hun gestaar is nauwelijks te negeren. "Goedemiddag, heren," zeg ik, en glimlach verlegen. Een grijns en een vette knipoog is het antwoord. Ik word nog net niet nagefloten.

In elke andere situatie zou dit als 'seksuele intimidatie op de werkvloer' kunnen worden betiteld, maar hier is het anders. De mannen drinken appelsap, zitten in een rolstoel en op de 'parkeerplaats' staat geen stoere sportauto maar een rollator. Bovendien zijn ze alle vier in de tachtig en dementerend.
Twee van de mannen zijn mijn bestaan waarschijnlijk al vergeten voor ik de hoek om ben. De derde vraagt iedereen te pas en te onpas ten huwelijk. De vierde verkeert in de veronderstelling dat ik zijn kleindochter ben. Ik laat het maar zo. Hij is een lieve opa. Het is alleen wat moeilijk als hij me steeds wil knuffelen en zoenen om te bedanken voor een ansichtkaart die zijn échte kleindochter hem heeft gestuurd.

Een ander maakt het me soms ook lastig door me in het voorbijgaan steevast een tik op de billen te geven. Moet ik er wat van zeggen? Kan je iemand die al zo ver heen is dat hij nauwelijks nog praat zoiets überhaupt nog afleren? Ook dat laat ik dus maar zoals het is.

Wanneer ik later opnieuw de tafel passeer, beladen met handdoeken en incontinentiemateriaal, zijn twee van de mannen in slaap gevallen: slap, voorover op tafel. Ik kan het niet nalaten even te checken of ze het nog wel doen. Als ik gerustgesteld wegloop hoor ik er eentje fluisteren: "Leuk meisje, hè?"