Van Oude Mensen: Op Kousenvoeten

Werken met dementerende mensen vind ik heel leuk: ze zijn vaak ontzettend grappig, vriendelijk en zielsdankbaar, al doe je niet meer dan een kop thee inschenken. Bovendien kunnen de meesten heel interessante verhalen vertellen als je de tijd voor ze neemt.

Zelf zou ik het als psychogeriatrisch patiënt heel slecht doen, denk ik. Ik zou altijd bang zijn en huilen, nooit om hulp durven vragen en in een diepe depressie schieten om wat er van me geworden was. Waarschijnlijk zou ik proberen weg te lopen, als ik dat nog durfde, of er een eind aan maken. Tegen de tijd dat ik gepureerde biefstuk te eten krijg, ben ik liever dood. Dat is wat men typeert als een 'moeilijke bewoner'. Of gewoon een 'lastig mens'.

Tijdens mijn werk kom ik regelmatig twee vrouwen tegen. Ze wonen op een andere afdeling, maar aangezien het tehuis een project heeft om de bewoners zoveel mogelijk vrijheid te geven, staan alle deuren voor ze open. Behalve dan de buitendeur.
Deze twee dames hebben wel iets weg van een komisch duo. De één loopt fit rechtop, is altijd optimistisch, het zonnetje in huis. De tweede sukkelt er een paar meter achteraan, krom gebogen, steunend, kreunend en eeuwig wantrouwend. Samen zijn ze op zoek naar 'De Uitgang'. Wie ze ook maar tegenkomen, vragen ze de weg.

Nu vormen de gangen van de verschillende afdelingen samen een grote driehoek. Terwijl ze door het personeel van het kastje naar de muur gestuurd worden, blijven ze dus maar rondjes lopen. Hoeveel kilometer zouden die twee op een dag maken? Ik zou het niet durven zeggen.
Stel je nu eens voor dat je de hele dag op zoek bent naar een uitgang, maar na elke hoek volgt weer een identieke gang. De meeste mensen zouden dit omschrijven als een nachtmerrie.

Ineens bedacht ik me dat er voor die twee uiteindelijk maar één manier zou zijn om De Uitgang definitief te bereiken: tussen zes plankjes. Dit geldt voor elke bewoner: het verpleeghuis is het eindstation. Daarna is er niets meer. Het is maar goed dat de meesten zich dit niet realiseren.
Of, zoals een collega opmerkte, "anders is het maar te hopen dat de Dood snel komt. Op kousenvoeten."

En ik? Ik trek na een vakantie lang hard werken de deur achter me dicht. Ik besluit dat het 'leuk' is met dementerenden te werken. Ik ga weer verder met het volgende stuk van mijn leven.