Ver Weg Dichtbij

Toen ik in Oxford woonde, wat voelt als gisteren en tegelijk als iets uit een ander universum, had ik pas door hoe groot de wereld was. En hoe klein.
Nou had ik me wel eerder gerealiseerd dat de wereld groot is in vergelijking met een mens en klein in vergelijking met de rest van het heelal, maar verder had ik er nooit zo over nagedacht. Ik had nooit heel veel nagedacht over andere mensen.

In Oxford kwam ik tot de ontdekking dat er mensen zijn die op mij lijken, ook al wonen ze aan de andere kant van de wereld. Dat je dezelfde dingen leuk kan vinden, ook al ligt er een oceaan tussen je in. En dat mensen die in het land direct naast het jouwe wonen totaal andere cultuurgebonden opvattingen kunnen hebben over bepaalde zaken, ook al is de geografische afstand maar heel klein.
Ik vond het vooral ook zo'n gek idee dat we allemaal een andere achtergrond hadden, maar daar nu toch allemaal globaal hetzelfde leven leidden. Dat we allemaal thuis misten, maar dat dat voor iedereen een totaal andere betekenis had.

Het was alleen allemaal maar tijdelijk. Dat wil zeggen, op een gegeven moment vlieg je weer naar huis en dan woon je weer in je eigen land, met vooral veel medelanders, tot je alweer niet veel verder kijkt dan je neus lang is. De 'vrienden voor het leven' die ik gemaakt heb, zaten toen eigenlijk vooral in mijn hoofd. Je mailt eens wat en je schrijft eens wat, maar het is toch anders.

En dan mailen die vrienden ineens dat ze langs willen komen, wat natuurlijk prompt allemaal geregeld wordt. Toch blijft het wat onrealistisch.

Dus vanavond is het zo ver. Mijn twee voormalige kamergenootjes uit respectievelijk België en Denemarken  komen voor een week over. En ik denk dat ik het niet echt kan geloven tot ik ze vanavond van het vliegveld haal.