Het ding in kwestie is een scriptie die ik moet schrijven voor heel prestigieus project, laten we het even de Tautology Club noemen. Ik heb hier, samen met mijn scriptiemaatje, een onderwerp voor gekozen wat in alle opzichten te groot, te breed en totaal onhandelbaar is, omdat het dusdanig veel (ethische, wetenschappelijke, rechtsgerelateerde) facetten heeft dat een boek van 1000 pagina's nog niet genoeg zou zijn om het allemaal op te schrijven.
Helaas zijn we nooit echt in staat geweest het onderwerp in te laten krimpen tot iets behapbaars, waardoor de scriptie altijd op het niveau van basisschoolwerkstuk is blijven hangen.
Het gebrek aan daadkracht leidde er uiteraard toe dat we er geen van beiden met veel enthousiasme mee aan de slag zijn gegaan, omdat er nauwelijks iets concreets was om mee aan de slag te gaan.
Uiteraard hadden de personen die we voor deze scriptie hebben geïnterviewd ook veel interessants te vertellen, met name over dingen die niet gerelateerd zijn aan onze onderzoeksvragen. Bovendien hebben ze allemaal ook een geheel eigen idee over hoe we het béter hadden kunnen doen, waardoor we het roer steeds maar om blijven gooien, zonder ooit echt op gang te komen.
Af en toe, als ik 's avonds laat in bed toch weer hieraan moest denken, ondanks al mijn pogingen het ding op te sluiten in het verste, stoffigste hoekje van mijn gedachten, kreeg ik schitterende visioenen van hoe het had moeten zijn. Bij daglicht bleek dit uiteraard weer niet helemaal haalbaar, omdat de juiste informatie niet toegankelijk was of het gewoon te veel moeite kostte.
En toen ineens: we kregen het te pakken! Gewoon maar gaan schrijven! De deelvragen zo goed als mogelijk beantwoorden en hopen dat het geheel - in mooie vorm verpakt - ergens op slaat. De pragmatische manier van werken dus en er vooral niet aan denken dat de Raad van Bestuur dit onder ogen krijgt. Voor de zekerheid het ook maar even door iemand laten proeflezen, misschien dat wat opbouwende kritiek ons nog kan helpen...
Dan komt helaas het vernietigende oordeel: "Ik had eigenlijk geen idee dat jullie over dit onderwerp wilden schrijven, maar ik geloof dat jullie veel essentiële punten gemist hebben. Misschien moeten jullie nog eens langskomen."
Ik lees dit als: "Doordat jullie niet gewoon gedaan hebben wat ik zei, hebben jullie hard gefaald in alle opzichten. Als je wilt horen hoe hard precies zal ik dat graag nog toelichten. Dan kunnen jullie daarna deze onzin in de prullenbak gooien en totaal opnieuw beginnen, als je dat tenminste nog durft."
Maar misschien lees ik het wel verkeerd.
Nog twee weken te gaan tot de deadline. Hoe desastreus dit ook uit zal pakken, het leed is dan in ieder geval geleden. En sommige dingen zijn gewoon gedoemd om te mislukken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten