Angstdroom

Dromen zijn interessante dingen vind ik, vooral omdat ze soms zo onverklaarbaar zijn. Jaren geleden, toen ik nog niet in de zesde versnelling hoefde te schieten op het moment dat de wekker ging, omdat ik eigenlijk al aan het ontbijt had moeten zitten, nam ik ook de tijd om over dromen na te denken. Waar komen ze vandaan, wat bepaalt dat je de ene nacht het een droomt en de andere nacht iets totaal anders? Ik had daarbij een aantal theorieën ontwikkeld, zoals dat dromen bedoeld zijn om te verwerken wat je overdag meemaakt, maar je geestelijk ook voorbereiden op bepaalde situaties zodat je die in het dagelijks leven makkelijker kunt doorstaan. En dromen laten natuurlijk overduidelijk zien waar je bang voor bent.

Ik heb regelmatig angstdromen. Met het conventionele soort - namelijk ergens naakt rondlopen, bijvoorbeeld op school of werk - heb ik weinig ervaring. Ik heb keurig op mijn eigen angsten aangepaste dromen. Nadat ik in januari dit jaar voor het eerst een vliegtuig miste, heb ik weken, nee zelfs maanden gedroomd over dingen missen. Het begon met vliegtuigen, maar de focus vergrootte zich geleidelijk tot alle mogelijke vormen van openbaar vervoer: ik miste treinen, bussen, boten en uiteindelijk zelfs mijn fiets. De manieren waarop ik deze dingen miste werden ook steeds dramatischer en de erop volgende catastrofes steeds destructiever. Waar de menselijke geest al niet in kan geloven in het diepst van de nacht.

Een andere angstdroom die ik vaak heb is wat ik voor mezelf de 'tentamendroom' noem, omdat hij altijd opduikt voor ik een belangrijke toets heb, of een een beslissend gesprek, of iets anders waar ik tegenop zie. Meestal vergeet ik in die dromen op het beslissende moment dat ik ergens heen moet. Soms heb ik me ook in de dag vergist of laat wederom het openbaar vervoer me in de steek. Zelfs een ontvoering door buitenaardse wezens heeft wel eens in zo'n nachtelijke apocalyps van mij gefigureerd.

Toch vond ik mijn droom van vannacht wel heel origineel. Bij mijn tentamens is het namelijk altijd de bedoeling dat we op alle bladzijden van het antwoordformulier onze naam en ons studentnummer schrijven en voor de digitale verwerking ook nog eens een aantal hokjes inkleuren die wederom coderen voor het studentnummer. Aangezien elke open vraag zijn eigen antwoordvel heeft en het aantal open vragen kan oplopen tot boven de twintig, neemt dit meestal enige tijd in beslag. Dus daar zat ik dan vannacht geestelijk in die tentamenzaal, aan mijn tafeltje, eindelijk eens niet de datum vergeten of de trein gemist. De papieren zijn uitgedeeld, ik wil net beginnen. En ik weet mijn studentnummer niet meer! De losse cijfers zitten nog in mijn hoofd, maar de volgorde is verdwenen. Ik kleur de hokjes, maar realiseer me ineens dat wat ik invul niet klopt. De zaal begint om me heen te draaien, de paniek breekt uit. Zonder studentnummer geen correctie, maar diepe verdoemenis, hel, pijn, marteling tot de dood erop volgt en nog veel erger!

Dit herinnerde ik me 's morgens overigens niet meer. Het kwam pas weer boven toen ik vandaag aan het tentamen in kwestie begon en voor de zoveelste keer 331435 opschreef.