Zweinsteintje

Toen ik op de basisschool zat heb ik slechts één maal strafwerk gehad. De reden hiervoor was dat ik en twee klasgenoten ons tijdens de pauze in de school verstopten. Wat we daar deden was heel onschuldig: we speelden Zweinsteintje, zoals kinderen van de Harry Potter generatie betaamd. Helaas werden wij die ene middag betrapt onze 'juffie', die ons als een ware Vilder aan onze oren meesleepte, aan onze enkels aan het plafond hing en ons daarna ook nog vijftig strafregels liet schrijven.

Aan het Zweinsteinspel kwam daarmee weliswaar een einde - de leeftijd waarop ik nog een uitnodiging kon krijgen aan deze fameuze school te studeren passeerde ook in stilte - maar mijn voorliefde voor magische kastelen is nooit geheel verdwenen. Stiekem hoopte ik dat de beroemde colleges in Oxford misschien waren wat ik zocht. Wie weet zijn ze dat ook wel, maar ik zou het niet weten. Als EF taalstudentje kom je niet verder dan elke andere toerist, namelijk tot de plek waar de suppoost je laat komen. Als het etenstijd is in de grote zaal sta jij al lang weer buiten en je zult nooit weten of de gerechten inderdaad op magische wijze op de borden verschijnen. Na deze desillusie heb ik dus maar opgegeven: het echte Zweinsteingevoel zal ik wel nooit kennen.

Maar misschien was dit toch nog iets te vroeg. Hoewel je het op het eerste gezicht niet zou verwachten, heeft de medische faculteit toch wel wat magische trekjes.
Van een kasteel heeft het in de verste verte niets weg: klinische gangen die ergens zweven tussen modern en ooit-modern-maar-nu-zwaar-achterhaald, betonnen collegezalen, een strakke witte buitenkant. Daar is niets mysterieus aan.
Tot de verbouwing: ineens staat er op dinsdagmiddag een solide muur, op een plek waar dinsdagochtend nog een gang was. Ik kijk loop er meer maals langs, vraag me af waarom alles er zo anders uitziet en realiseer me dan pas wat er veranderd is.
De weg die de ene dag nog naar de collegezalen leidt, is de volgende dag streng verboden terrein. Om de mensa binnen te komen moet je via een klein achterafgangetje omdat alle normale trappenhuizen zijn afgesloten. Als je na je college de verkeerde kant oploopt mis je waarschijnlijk je trein omdat je verdwaald in een labyrint vol gele omleidingstekens. De lift werkt niet, de loopbrug is afgesloten en als je op de vijfde verdieping wil komen kan dat alleen als je eerst naar de eerste verdieping gaat. Gratis koffie en thee vinden is al helemaal een expeditie.

Dit alles is natuurlijk bijzonder interessant en magisch en spannend. Maar soms vraag ik me wel af waarom ik bij mijn welkomstpakket geen sluipwegwijzer heb ontvangen.