Begin

Het is mogelijk iets wat bij mensen hoort, denken in begin en eind. Terwijl het in feite niet zo veel verschil maakt, die ene dag. Iedereen weet dat 8, 18 en 88 niet hetzelfde zijn, maar het verschil dat we vieren in de niemandsuurtjes tussen 31 december en 1 januari is toch eigenlijk nihil. Volgens een artikel dat ik twee dagen geleden in de krant las slaat het sowieso allemaal nergens op: al onze nieuwjaarsgekte is de uiting van een theatrale persoonlijkheidsstoornis, even als het overdreven aftellen tot de klok twaalf slaat en de daarop volgende 'vuurwerkorgies'. Niets dan overdreven geschreeuw om een leegte te maskeren.

Ondanks dat hou ik er toch van mijn jaar op een speciale manier te beginnen. Want als het vuurwerk eenmaal is opgeveegd en het laatste restjes champagne door de gootsteen verdwenen is, ligt er toch maar een heel nieuw jaar voor me. Het is net een cadeau dat ik heb gekregen, waarvan ik weet dat het veel te duur was. Ik moet er dus eigenlijk iets mee doen, maar ik weet niet precies wat. En dus staat het maar een beetje op tafel te staan, terwijl ik er omheen sluip, op zoek naar de handleiding, die ontbreekt. Ten slotte begin ik het toch maar uit te pakken. Ah, het was wederom een fopcadeautje.

Daarna hang ik in alle rust de nieuwe kalender aan de muur. Dan schrijf ik mijn personalia in de nieuwe agenda. Ik werk aan een nieuwe FutureMe e-mail. Ten slotte schrijf ik nog een blogje. Het is ten slotte toch het begin van een nieuw jaar, daar moet je toch iets aan doen.