Gezamenlijk Verleden

Ik heb me wel eens afgevraagd waar alle mensen van mijn middelbare school gebleven zijn. Het ene moment zag ik ze dagelijks, maar zo gauw de diploma's waren uitgereikt, leken ze wel van de aardbodem te verdwijnen. Terwijl je toch zou zeggen dat je ze nog eens tegen moest komen, zo nu en dan, per toeval.

Dat die mensen een tijd van mijn aardbodem verdwenen leken te zijn heeft er natuurlijk ook mee te maken dat ik geruime tijd van hun aardbodem verdwenen was, namelijk toen ik in Engeland was. Ondertussen zijn al die klasgenoten en jaargenoten uitgewaaierd over heel Nederland, misschien wel over de hele wereld. Toch blijf ik het gevoel hebben dat ze allemaal nog in Haarlem en omstreken moeten wonen, gewoon omdat ze daar horen. Al hun vriendschappen en bezigheden bestaan in mijn hoofd ook nog net zo als eerst. Alsof er nooit iets veranderd kan zijn.
Soms 'zie' ik ze ook gewoon nog, als ik door de stad loop of langs het Prinsenhof. Het is een raar fenomeen, want de persoon die ik daar zie lopen is absoluut niet wie ik denk dat het is. Net alsof het mensen-herkennings-gebied in mijn hersens graag wil dat mijn sociale omgeving niet veranderd is.

Het gebeurt trouwens wel af en toe hoor, dat ik er écht eentje tegen kom. Meestal is dat op het station. Dan zeggen we vrolijk 'hallo' en 'dag' en gaan dan weer ieder onze eigen weg. Pas voerde ik zelfs een gesprek met iemand. Over waar hij ook al weer studeert en wat ik ook al weer doe, over of we al op kamers wonen en zo ja waar en met wie dan.
Achteraf realiseerde ik me dat dit waarschijnlijk het langste gesprek was dat ik ooit met deze jongen heb gevoerd. Gek, zo'n denkbeeldig gezamenlijk verleden geeft bijna het gevoel dat je een band hebt.