Op het plaatje zag de creatie eruit als een droom op een bordje. Maar dan: de lijst van ingrediënten: je zou toch denken dat het gemiddelde persoon wel even op zijn hoofd krabt bij een taart die niet alleen bijna een halve kilo witte chocolade bevat, maar ook nog eens vier eieren, zeven ons roomkaas en een halve liter zure room.... Wij dus niet. De prijs van de ingrediënten liep op tot boven de 20 euro. Ach, je moet iets overhebben voor een luxe taart.De exclusiviteit van dit recept ging echter nog verder: het moest maar liefst in drie verschillende ovensessies gefabriceerd worden. De kruimelige bodem van volkoren biscuit wilde niet blijven zitten, de vulling van room, kaas en chocola deed meer denken aan een moeras en ook de topping van zure room leek geen vaste vorm aan te willen nemen. Toen sloeg de angst ons al om het hart, maar je blijft toch hopen dat er uiteindelijk iets eetbaars ontstaat, want ovens doen wonderen.
Helaas, het resultaat was een lauwe, puddingachtige structuur, waar de bovenkant vanaf droop en de zij- en onderkant vanaf kruimelden en waar je bovendien na enkele happen hartstikke misselijk van werd door de overdosis roomkaas. Tragisch. Een verspilling van grondstoffen, die ik teleurgesteld achter heb gelaten op het aanrecht.
Gelukkig was mijn moeder zo wijs om de taart in de koelkast te zetten - uit medelijden, "want daarvoor is ie toch niet gegroeid?". De volgende dag, een wonder: alle room was ineens stevig, de weeïge kaasmaak was friszoet geworden en zelfs de koeklaag werkte mee. De luxe taart was zowaar ook lekker. In kleine porties dan. Als je ooit nog eens een vraatzuchtige kennis hebt die je eigenlijk dood wenst, geef hem dan een witte chocoladetaart. Succes gegarandeerd en veel minder afgezaagd dan een slang in een mandje fruit!
Roelofs plezier in het maken van vreemde, overdadige en calorierijke recepten is er overigens niet minder om geworden. Gisteren was het wederom raak. Gelukkig hou ik wel van spekkoek.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten