Blind

Toen ik onlangs op de bus stond te wachten zag ik een man met een hond. De hond was een chocoladebruine labrador. De man had een rood-wit gestreepte stok.

De hond lag rustig op de stoep, maar toen de bus aankwam, stond hij op en leidde zijn baas zonder aarzelen naar de voorste deur. Ook toen ze weer uitstapten, leidde de hond de man netjes de stoep op, om de mensen die wilden instappen heen, richting het stoplicht. Hond en baas stopten netjes voor het rode stoplicht.

Als de man geen rood witte stok had gehad, en de hond niet zo'n typisch geleidehondentuigje, zou je kunnen denken dat het om een gewone hond en een gewone baas ging, zo subtiel leidde de hond de man en zo vanzelfsprekend vertrouwde de man op de ogen van het dier.

Ik heb bewondering voor blindengeleidehonden. Er zijn denk ik maar weinig dieren die zo goed geïntegreerd zijn in de wereld van mensen. Niet alleen kunnen ze er zelf in overleven, ze hebben ook nog de verantwoordelijkheid voor een mens. Ze moeten de dingen waar honden in geïnteresseerd zijn negeren en in plaats daarvan letten op de dingen die belangrijk zijn voor mensen. Zoals bussen, stoplichten en zebrapaden. Deze honden kijken als het ware met de ogen van mensen.

Ik kan me voorstellen dat er een hoop vertrouwen moet zijn in zo'n band tussen een geleidehond en zijn baas. In tegenstelling tot bij een normale mens-dierrelatie werkt de afhankelijkheid nu twee kanten op.
Toch heb ik ergens ook wat medelijden met de hond, die wel heel veel mensenliefde ontvangt, maar zijn 'hondenleven' zo volledig moet opgeven.
Ik zou 'm wel een knuffel willen geven, die hond. Maar dat mag nou juist weer niet.