Huis

Twee weken geleden had ik een familiefeestje ter ere van de tachtigste verjaardag van mijn oma. Primaire attracties, afgezien van de jarige zelf en de groots opgezette high tea, waren mijn één jaar oudere nichtje en haar vriend.
Eerst begreep ik niet zo goed waarom zij zich continu midden in een kring van nieuwsgierige toehoorders leken te bevinden. Blijkbaar hoorde ik nog niet tot de groep ingewijden. Roelof dacht wel iets opgevangen te hebben over 'negen maanden' en 'uitgerekend', maar dat bleek toch een slip of the ear te zijn.
In werkelijkheid centreerde alle mysterie zich rondom een mapje met plattegronden en foto's: ze hebben samen een huis gekocht.
Natuurlijk liet de vraag of ik binnenkort dan ook uit huis zou gaan daarna niet lang meer op zich wachten.

Ik durfde daar niet zo goed wat over te zeggen. Plannen, ja, plannen zijn er altijd, maar concrete actie, daar ontbrak het op het uit-huis-vlak een beetje aan. Eigenlijk was er wel een iets concreter plan dan alleen deze wazige intentie, maar de rol die ik daar in had was dusdanig afwachtend dat ik er eigenlijk niets over durfde te zeggen.
Er bleek echter toch iets gelekt te zijn, want even later vroeg toevallig juist mijn nichtje aan Roelof of het klopte dat hij een huis wilde gaan kopen. "Ja, dat klopt." En of ik in dat geval ook mee zou gaan verhuizen. "Ja, dat is wel de bedoeling."

Eergisteren zijn we voor het eerst naar een huis gaan kijken. Een hele verrassing voor de makelaar: twee studenten die op schimmige wijze een huis willen gaan kopen. (Nouja, kopen en onderhuren, maar dat is vloeken in de makelaarskerk.)
Het huis in kwestie was mooi, en netjes en ja, waar moet je eigenlijk nog meer naar kijken? Ik weet het allemaal niet en ik vind het ook ontzettend spannend, al ben ik niet eens degene die het zou gaan kopen. Maar wat eerst nog maanden weg leek, komt nu ineens wel heel dichtbij.