Huis

Twee weken geleden had ik een familiefeestje ter ere van de tachtigste verjaardag van mijn oma. Primaire attracties, afgezien van de jarige zelf en de groots opgezette high tea, waren mijn één jaar oudere nichtje en haar vriend.
Eerst begreep ik niet zo goed waarom zij zich continu midden in een kring van nieuwsgierige toehoorders leken te bevinden. Blijkbaar hoorde ik nog niet tot de groep ingewijden. Roelof dacht wel iets opgevangen te hebben over 'negen maanden' en 'uitgerekend', maar dat bleek toch een slip of the ear te zijn.
In werkelijkheid centreerde alle mysterie zich rondom een mapje met plattegronden en foto's: ze hebben samen een huis gekocht.
Natuurlijk liet de vraag of ik binnenkort dan ook uit huis zou gaan daarna niet lang meer op zich wachten.

Ik durfde daar niet zo goed wat over te zeggen. Plannen, ja, plannen zijn er altijd, maar concrete actie, daar ontbrak het op het uit-huis-vlak een beetje aan. Eigenlijk was er wel een iets concreter plan dan alleen deze wazige intentie, maar de rol die ik daar in had was dusdanig afwachtend dat ik er eigenlijk niets over durfde te zeggen.
Er bleek echter toch iets gelekt te zijn, want even later vroeg toevallig juist mijn nichtje aan Roelof of het klopte dat hij een huis wilde gaan kopen. "Ja, dat klopt." En of ik in dat geval ook mee zou gaan verhuizen. "Ja, dat is wel de bedoeling."

Eergisteren zijn we voor het eerst naar een huis gaan kijken. Een hele verrassing voor de makelaar: twee studenten die op schimmige wijze een huis willen gaan kopen. (Nouja, kopen en onderhuren, maar dat is vloeken in de makelaarskerk.)
Het huis in kwestie was mooi, en netjes en ja, waar moet je eigenlijk nog meer naar kijken? Ik weet het allemaal niet en ik vind het ook ontzettend spannend, al ben ik niet eens degene die het zou gaan kopen. Maar wat eerst nog maanden weg leek, komt nu ineens wel heel dichtbij.

How To: De Gesloten Afdeling

Death By Chocolate

Degene die ooit het concept 'Death by Chocolate' heeft bedacht, had het goed in de gaten: chocola kan dodelijk zijn. Ik dacht dat ik dat al ontdekt had na het maken van Sylvia Wittemans fameuze chocoladetruffeltaart, maar het monster dat ik en Roelof vorig weekend gecreëerd hebben, bleek nog veel fataler. Een witte chocoladetaart. Sterker nog, een luxe witte chocoladetaart.

Op het plaatje zag de creatie eruit als een droom op een bordje. Maar dan: de lijst van ingrediënten: je zou toch denken dat het gemiddelde persoon wel even op zijn hoofd krabt bij een taart die niet alleen bijna een halve kilo witte chocolade bevat, maar ook nog eens  vier eieren, zeven ons roomkaas en een halve liter zure room.... Wij dus niet. De prijs van de ingrediënten liep op tot boven de 20 euro. Ach, je moet iets overhebben voor een luxe taart.

De exclusiviteit van dit recept ging echter nog verder: het moest maar liefst in drie verschillende ovensessies gefabriceerd worden. De kruimelige bodem van volkoren biscuit wilde niet blijven zitten, de vulling van room, kaas en chocola deed meer denken aan een moeras en ook de topping van zure room leek geen vaste vorm aan te willen nemen. Toen sloeg de angst ons al om het hart, maar je blijft toch hopen dat er uiteindelijk iets eetbaars ontstaat, want ovens doen wonderen.
Helaas, het resultaat was een lauwe, puddingachtige structuur, waar de bovenkant vanaf droop en de zij- en onderkant vanaf kruimelden en waar je bovendien na enkele happen hartstikke misselijk van werd door de overdosis roomkaas. Tragisch. Een verspilling van grondstoffen, die ik teleurgesteld achter heb gelaten op het aanrecht.

Gelukkig was mijn moeder zo wijs om de taart in de koelkast te zetten - uit medelijden, "want daarvoor is ie toch niet gegroeid?". De volgende dag, een wonder: alle room was ineens stevig, de weeïge kaasmaak was friszoet geworden en zelfs de koeklaag werkte mee. De luxe taart was zowaar ook lekker. In kleine porties dan. Als je ooit nog eens een vraatzuchtige kennis hebt die je eigenlijk dood wenst, geef hem dan een witte chocoladetaart. Succes gegarandeerd en veel minder afgezaagd dan een slang in een mandje fruit!

 Roelofs plezier in het maken van vreemde, overdadige en calorierijke recepten is er overigens niet minder om geworden. Gisteren was het wederom raak. Gelukkig hou ik wel van spekkoek.

How To: Mode

Ik heb nooit iets begrepen van mode, maar deze winter zag ik eindelijk in hoe het werkt:

*Klik voor groter plaatje*

Begin

Het is mogelijk iets wat bij mensen hoort, denken in begin en eind. Terwijl het in feite niet zo veel verschil maakt, die ene dag. Iedereen weet dat 8, 18 en 88 niet hetzelfde zijn, maar het verschil dat we vieren in de niemandsuurtjes tussen 31 december en 1 januari is toch eigenlijk nihil. Volgens een artikel dat ik twee dagen geleden in de krant las slaat het sowieso allemaal nergens op: al onze nieuwjaarsgekte is de uiting van een theatrale persoonlijkheidsstoornis, even als het overdreven aftellen tot de klok twaalf slaat en de daarop volgende 'vuurwerkorgies'. Niets dan overdreven geschreeuw om een leegte te maskeren.

Ondanks dat hou ik er toch van mijn jaar op een speciale manier te beginnen. Want als het vuurwerk eenmaal is opgeveegd en het laatste restjes champagne door de gootsteen verdwenen is, ligt er toch maar een heel nieuw jaar voor me. Het is net een cadeau dat ik heb gekregen, waarvan ik weet dat het veel te duur was. Ik moet er dus eigenlijk iets mee doen, maar ik weet niet precies wat. En dus staat het maar een beetje op tafel te staan, terwijl ik er omheen sluip, op zoek naar de handleiding, die ontbreekt. Ten slotte begin ik het toch maar uit te pakken. Ah, het was wederom een fopcadeautje.

Daarna hang ik in alle rust de nieuwe kalender aan de muur. Dan schrijf ik mijn personalia in de nieuwe agenda. Ik werk aan een nieuwe FutureMe e-mail. Ten slotte schrijf ik nog een blogje. Het is ten slotte toch het begin van een nieuw jaar, daar moet je toch iets aan doen.