Camden

Afgelopen weekend was ik met Maureen naar Londen. Eigenlijk hadden we van te voren afgesproken om niet te gaan shoppen - iedereen gaat naar Londen om te shoppen en wij dus sowieso niet. Maar op aanraden zijn we toch maar even een kijkje gaan nemen op de beroemde markt van Camden Town.

Camden is heel apart. Er zijn een heleboel alternatieve winkeltjes en kraampjes en overdekte markten. Je vindt er kunt, piercing- en tatooshops, bijzonder alternatieve kleding, shirts met bizarre teksten ("Oh my God, it's a weasel!") en souvenirs dwars door elkaar heen. De verkopers van al die spullen hebben gemeenschappelijk dat ze ver gaan om je hun waar te verkopen. Erg ver.

Zo kreeg ik een paar minuten nadat we uit de metro waren gestapt al ruzie met een t-shirt verkoper. Hij wilde me een shirt aansmeren wat ik eigenlijk niet eens wilde hebben en bovendien niet mocht passen. "It's stretch, look!" riep hij. "Zelfs ik zou het passen!" "En toch wil ik het eerst proberen." "Maar ik heb geen kleedhokje!" "Dan pas ik het wel over mn shirt heen." "No, not allowed." En toen keurde hij me geen blik meer waardig.

Nog geschokt van die ervaring ging ik op zoek naar Maureen die ik ergens in de chaos was kwijtgeraakt. Ik vond haar terug bij een kraampje waar ze een handmassage kreeg met een of ander peperduur peelingspulletje. "Only 60 pounds! And if you take this one too, I can make you a special price!"
Toen ik aan kwam lopen, sloeg deze mevrouw haast haar hand voor haar mond van schrik. "Jammer dat je er niet eerder was... Met jouw huidproblemen heb je hier zeker behoefte aan. Echt een koopje, 80 pond!"

Even later besloot ik iets te passen wat eigenlijk een combinatie van een jas en een corset ineen was. "Ben je er klaar voor?" zei de verkoper, toen hij op het punt stond het ding aan te snoeren. "J-ja.." zei ik. Het volgende moment kreeg ik nauwelijks lucht meer. "Eh, misschien toch niet..."
Die jas was overigens best aardig, maar ik heb op dit moment iets te veel Engelandvet voor dergelijke kleding. Toen ik dat zei, beweerde de man dat dat toch echt wel meeviel. En hij kon dat ding nog wel wat strakker aantrekken ook. In de spiegel zag ik mezelf meer en meer in een worstje veranderen. Uiteindelijk heb ik hem maar gesmeekt te stoppen: ik was bang dat de knopen aan de voorkant het niet meer zouden houden.

Een paar uur kijken-kijken-en-niet-kopen later en meerdere corsetten, bizarre shirts, schoenen met 20 centimeter hoge plateauzolen en teleurgestelde verkopers verder, besloten we ons maar eens uit de chaos terug te trekken. Pech: het metrostation was gesloten vanwege de drukte. Een oude man wilde ons wel uitleggen waar het volgende station was. Maar of we dan wel wat kleingeld voor hem hadden.

Camden is tof, maar als je er heen gaat, bereid je er dan wel op voor dat, hoe aardig iedereen ook lijkt, ze toch vooral je geld interessant vinden.