No More Roommates, Please

Zaterdagavond. "Die is voor jou!" zegt Paloma, als terugkomt van een middagje shoppen. Ze overhandigt me een tasje dat een fietsbel blijkt te bevatten. Niet zomaar een fietsbel, nee, een uitzonderlijk hippe, zwart met een glow in the dark kikkerskeletje. Speciaal uitgezocht voor bij mijn redelijk nieuwe, hippe fiets. Wat lief is mijn roommate-je toch. Ze krijgt een dikke knuffel.
Maar blijkbaar was dat toch niet het eind van het verhaal. Nog geen minuut later staat ze voor me, met haar lieve gezichtje en grote, bruine hertenogen: ze heeft een room change formulier in haar handen. Wat?! denk ik. Het is toch echt zo: ze gaat onze kamer, het luxieuze B7, inruilen inruilen voor het veel luxieuzere R12. En mij voor een stel veel coolere mensen, kan ik niet nalaten te denken.

Zondagochtend. Paloma is haar spullen aan het pakken. Ik lig vanuit mijn bed chagrijnig en onbehulpzaam toe te kijken. Terwijl ze haar kleding in haar koffer propt, word ik steeds geirriteerder. Die slet van de overkant die mijn kamergenootje, mijn Paloma, afpakt! *grumpgrump* En ik word afgekocht met een fietsbel. "Dan kom ik gewoon elke avond langs om je gezelschap te houden..." Ik hoor 'r het nog zeggen. Nou, als je mijn gezelschap zo makkelijk inruilt voor een eigen douche en een prive koelkast, dan hoeft het van mij ook niet meer.

Zondagmiddag. "Ik zou maar niet jaloers zijn." zegt Henriette. "Tis een rotzooi in die kamer en alles stinkt naar eten, vanwege die koelkast." Ik heb me ook al weer een beetje over mijn teleurstelling heengezet. Wie weet heb ik nu wel een kamer voor mezelf tot Kerst! Wat een rust, ruimte en luxe! Eindelijk kan ik naar bed en opstaan wanneer ik wil, rotzooi maken als ik daar zin in heb, het hele bureau voor mezelf opeisen en ook de hele kledingkast. Ik besluit dit heugelijke feit te vieren door mijn beddengoed te gaan wassen en daarbij alles door de hele kamer te gooien.
Maar als ik zo halverwege de dag een keer mijn kamer binnenloop, spat mijn glorieuze droom van privacy aan stukken. Er staat een piepklein meisje, omringd door koffers - en mijn beddengoed. Ze kijkt nerveus om zich heen.
Ik weet niet wat ik het eerst moet doen: de rotzooi opruimen of me voorstellen. Dus doe ik het beiden door elkaar, zodat ze er niks van snapt en me nog banger dan eerst aankijkt. Ik weet zelf ook niet zo goed wat ik hier mee aanmoet, dus maak ik me maar weer snel uit de voeten. Ik had toch een afspraak.

Als ik een uurtje later terugkom, vind ik het volgende briefje op mijn tafel:
Hey,
Sorry, but I change my room but I'm delighted to meet you.
See you later!
Sorry for my English!

Blijkt dat ze vanwege een ziekte aan haar benen niet in het bovenste bed kan slapen. Ach, ze zou toch maar tien dagen blijven. We hadden van bed kunnen ruilen, maar gezien ze nu al vertrokken is, laat ik het er maar bij zitten.
En dus heb ik weer een kamer voor mezelf. Maar elke keer als ik nu mijn deur opendoe ben ik weer bang dat er ineens iemand is. Ik vind het niet erg om een kamer te delen, maar ik wil wel graag weten waar ik aan toe ben. En op dit moment ben ik toe aan wat privacy. No more roommates, please.