Wasdag

Ik kan de conclusie een week voor me uitschuiven, twee weken, een maand misschien als ik echt mijn best zou doen. Maar eens moet het kwartje toch vallen: in mijn enorme Eastpack reistas zit niet genoeg kleding voor negen maanden. Ik kan nog zo mijn best doen om de boel netjes en schoon te houden, maar er zijn dingen die de basisregels van hygiëne niet toestaan. En negen maanden niet wassen is er een van.

Het feit alleen al dat ik dit overwogen heb, geeft misschien het idee dat er iets grondig mis is gegaan tijdens mijn opvoeding. Dat loopt wel los vermoed ik. Sterker nog, ik ben *ahum* uitstekend op de hoogte van alle ins en outs van het wassen van kleding. Ik ben me er met name heel goed van bewust wat er allemaal mis kan gaan: licht-roze sokken, gekrompen shirts, verwassen truien... En dan moet ik mijn geliefde kleding over gaan leveren aan een wildvreemde wasmachine en - erger nog- een droger?

Gelukkig ben ik niet de enige hier die moeite heeft met dit idee. Vandaar dat ik nu probeer met mensen was-genootschappen te organiseren: "Zullen we gezellig samen de was gaan doen en dan elkaars handje vasthouden? Want ik durf het niet alleen." "Morgen?" "Oke, dan."
Maar als morgen eenmaal is aangebroken is er altijd wel een excuus. "Zullen we het dan maar maandag doen?" "Ja, prima."
En op maandag: "Sorry, ik heb vandaag geen tijd. En morgen ook niet. Woensdag dan maar?" "Beter, dan kan deze broek er ook bij.

En zo schuiven wij de was vrolijk voor ons uit. Misschien zal ik eindelijk eens uit mijn ontkenningsfase ontwaken tegen de tijd dat ik niks meer heb om aan te trekken. Het wasmiddel - zelf gekocht - grijnst mij al onheilspellend toe van bovenop mijn kledingkast.

To be continued.