Wasdag (Deel 2)

En, zoals dat altijd gaat, brak de Dag des Onheils ooit aan. Woensdag was ontkomen niet meer mogelijk: wassen, nu of nooit. En dus stonden Matthijs, Pieter Bas en ik rond een uur of half drie in de 'laundry', zakken met vuile broeken, shirts, sokken en ondergoed op onze rug, wasmiddel in de hand.

"Waarom heb jij zo weinig?" zegt Matthijs verbaasd. Zijn blik gaat van zijn eigen waszak naar de mijne.
"Ik... eh... ben heel zuinig geweest," reageer ik voorzichtig. Hopelijk wek ik nu niet de indruk dat ik bijzonder onhygiënisch ben. "En," voeg ik er, ietwat triomfantelijk, aan toe, "mijn ondergoed is veel kleiner dan dat van jou."
Die uitleg lijkt te voldoen. Er zijn immers belangrijkere dingen op dit moment. "Zwart, is dat kleur?" vraagt Pieter. Ja, eigenlijk weten we geen van allen precies hoe dit werkt. Een shirt met lichtblauwe strepen, kan je dat veilig wassen samen met een roze boxershort? En hoe zit het met gifgroene handdoeken en nieuwe spijkerbroeken?

Uiteindelijk besluiten we alles maar gewoon in twee wasmachines te duwen en niet te veel na te denken. Maar we hebben het nog niet besloten of het volgende probleem dient zich aan: het wasprogramma. Bright colours of Colours? Woolen, knitwear, permanent press? Wat?!

Als de was dan uiteindelijk opgestart is - "Twee pond voor een half uur, wat een afzetters!" - besluiten we uit voorzorg maar een vinger aan de pols te houden. Boekje erbij en wachten tot het leed geleden is.

Ongeveer een half uur en vele angstige momenten later kan het deurtje van de magic box dan uiteindelijk weer open. De jongens besluiten hun kleding ook nog in de droger te duwen, maar ik durf dat niet aan: ik kan het me niet veroorloven een spijkerbroek te laten krimpen, met al dat Engelse eten. Terwijl zij hun sokken bij elkaar graaien probeer ik mijn spullen er tussenuit te vissen en maak ik me uit de voeten naar mijn kamer.

Mijn roommate droogt haar spullen ook altijd over de verwarming, dus ik kan dat ook, redeneer ik. Helaas heb ik toch wat meer nattigheid mee dan ik dacht en al snel is de hele kamer veranderd in een drooghok. Als alles hangt, inclusief een paar eenzame en een paar onbekende sokken, kan de verwarming op zes. Lang leve de sauna.

Niet veel later staat Matthijs voor de deur. In zijn hand houdt hij een klein zwart stukje stof. "Is deze van jou?" vraagt hij, zijn hoofd een beetje schuin.
Met een gloeiend gezicht gris ik mijn string uit zijn hand. "Dankje..."

Cheers to another awkward moment.