Metal Smile

"Is zo'n beugel niet slecht voor je zelfbeeld..?" vroeg Luuk afgelopen vrijdag in de pub. Hij was één van de velen aan wie ik afgelopen weken al heb moeten uitleggen waarom ik ineens weer met een mond vol ijzerwerk rondloop. Het valt nogal op, schijnt.

"Valt best mee, ik ben er al bijna aan gewend," antwoordde ik. Eigenlijk had ik natuurlijk volmondig 'ja' moeten zeggen, want die beugel is behoorlijk slecht voor mijn zelfbeeld. Dat wil zeggen: de acht slotjes die ik nu heb zijn tien keer slechter voor mijn zelfbeeld dan de 32 van een aantal jaar terug. Als je veertien bent heeft namelijk iedereen een beugel, maar als je twintig bent niet meer. Het is een schrale troost dat het met die beugel wel weer lijkt alsof ik veertien ben.

Roelof beweert dat het hem niet uitmaakt, maar slotjes staan natuurlijk niet in het lijstje van wat vrouwen mooi of sexy maakt. Ook al ben ik niet 'op zoek', het blijft een wat deprimerend vooruitzicht het komende jaar onderaan iedereens 'ladder' te staan. Het schijnt dat meer mensen daar last van hebben, want het internet staat vol met tandkleurige en doorzichtige beugels, om het leed te beperken. De websites van dergelijke cosmetisch verantwoorde orthodontisten staan vol met teksten die de metalen slotjes bombarderen tot toppunt van afzichtelijkheid. Toen ik dat zag werd ik uiteraard niet vrolijker. Toch: elk voordeel blijkt zijn nadeel te hebben, want ik heb van ervaringsdeskundigen gehoord dat tandkleurige beugels eruit zien alsof je een gezwel op je tanden hebt en dat ze binnen enkele weken verkleuren tot smerige stopverf, hoe hard je ook poetst.

Ik kwam er trouwens vandaag achter dat ik er misschien toch niet volgens iedereen uitzie als een veertienjarige: bij de slijter kreeg ik twee flessen sterk mee zonder dat er om een ID-kaart gevraagd werd.
Maar misschien is die slijter veertienjarigen wel heel vriendelijk gezind. Of hij voelde zich bedreigd door mijn metal smile.