Laat Ze Maar Omvallen

Afgelopen dinsdag had ik mijn EHBO examen. Ik was ontzettend zenuwachtig, want ik heb het niet zo op praktijkexamens. Faalangstig als ik soms kan zijn, vind ik het veel minder erg dat een anonieme corrector zich verbaasd over bizarre fouten in mijn tentamen dan dat ik de plank volledig mis sla onder het toeziend oog van vier examinatoren. Ik had dus behoorlijk hard zitten leren en op meerdere nietsvermoedende mensen geoefend met de Heimlich.

EHBO is niet ingewikkeld. Er zijn alleen ontzettend veel richtlijnen en uitzonderingen voor specifieke situaties, zodat je als hulpverlener nooit met je mond vol tanden komt te staan. Alles moet uiteraard ook in een specifieke volgorde, die je moet kunnen dromen, zodat je geen essentiële dingen over het hoofd ziet in een kritieke situatie. Dat dat bij ons, studentjes, nog niet helemaal het geval is, bleek wel uit het feit dat sommige mensen vergaten 112 te (laten) bellen, één van de dingen die toch wel belangrijk was om te slagen.

Bij mij ging het eigenlijk wel goed. Ik had alleen wat moeite mijn simulatiepatiënt, een stevige ouderejaars, uit de brandende C&A te weg te slepen. Toen gaf ik hem per ongeluk ook nog een kniestoot tegen zijn hoofd, wat de examinator gelukkig niet zag, want als je nog geen nekletsel had zou je het er wel van krijgen.

Nu ben ik dus officieel bevoegd EHBO'er, met een pasje (BLS, CRP, AED!) en een beademingsmasker aan mijn sleutelbos.
Als ik over straat ga kijk ik zoekend om me heen of ik al mensen een hartaanval of een ongeluk zie krijgen. Tot op heden weinig geluk. Als je een tijd wekelijks twee uur geoefend hebt met allerlei omvallende en instortende slachtoffers krijg je toch het idee dat zoiets heel vaak voor zou moeten komen. Maar mensen krijgen hun circulatiestilstand misschien liever op achterafkamertjes.