Verhaal

Alles in de wereld heeft een eigen verhaal. Dat is een natuurlijk gevolg van het bestaan van ruimte en tijd, uiteraard, maar als je het je werkelijk realiseert is het nauwelijks te bevatten. Mensen, dieren, spullen, allemaal komen ze ergens vandaan en gaan ze ergens naartoe. En als ze nergens naartoe gaan, zoals de bomen in het bos en de gebouwen in de stad, dan zien ze de wereld dag na dag aan zich voorbij trekken.
Ik hou van verhalen. Het leuke van de wereld is dat je altijd in één verhaal de hoofdrol speelt, in meerderen een bijrol vervult en in nog veel meer gevallen slechts een figurant bent. Het niet-weten is bijna even leuk als het wel-weten: alle mensen die ik tegenkom gaan ergens heen, hebben een geheel eigen programma, dat ik nooit zal weten. Misschien kom ik ze nog vaker tegen, misschien ook wel nooit meer. In feite zou de hele wereld kunnen verdwijnen als ik de andere kant op kijk en ik zou het niet eens hoeven merken.

Genoeg gefilosofeerd. Soms weet je de verhalen namelijk wél.

Een paar weken geleden heb ik op Marktplaats een kast gekocht. Het is zo'n grote houten buffetkast, met glazen deurtjes boven, houten deurtjes beneden en daartussen een lade. Ik zocht al een tijdje naar iets dergelijks, voor in de keuken van het nieuwe huis waar ik en Roelof binnenkort gaan wonen.
Na meerdere keren vergeefs bieden of andere kasten, vond ik dit exemplaar. Helaas woonde de eigenaresse in Assen, wat lastig is als je over rijbewijs noch auto beschikt. Gelukkig wilde ze hem wel komen brengen, nouja, een kennis zou hem brengen, dat had ze nog van hem tegoed. Wat iemand wel niet voor je gedaan moet hebben wil je diegene een rit van Assen naar Rotterdam en terug schuldig zijn, dat weet ik ook niet.

De man die de kast bracht was al een avontuur op zich. Erg praatgraag, maar moeilijk verstaanbaar door een (Twents?) accent en natuurlijk het de trap opsjouwen van de kast. Toen hij weer vertrokken was en de kast veilig in onze gang stond hebben ik en Roelof nog geprobeerd zijn levensverhaal samen te stellen uit de vele puzzelstukjes die hij ons had nagelaten. Tevergeefs.

Zo had het natuurlijk kunnen blijven: een mooie kast, met wat sporen van gebruik en houtworm, een koopje, met wat mysterieuze verhalen van de bezorger, snel vergeten, verder niets. Ware het niet dat de vorige eigenaresse nog een mailtje stuurde. Hoe oud de kast is weet ik niet, schijnbaar ben ik al zijn derde baasje. Wat ik nu wel weet is dat hij meer van het leven gezien heeft dan ik, dat hij liefde heeft gezien, verdriet, ziekte, dood zelfs, dat hij mensen dierbaar is geweest en soms ook een blok aan het been. En daarmee is mijn 'nieuwe' keukenkast veel meer dan een gewoon meubel. Daarmee onderscheidt hij zich van de bank, de stoelen en het bed. Omdat ik wéét dat deze kast al geleefd heeft.
Hij is me nu al dierbaar.