Mening Gezocht

Toen ik nog klein was, kon ik eigenlijk slechts één ding bedenken dat me interessant leek aan volwassen worden. Ik heb niets met auto's en om roken, drank en wettelijke zelfstandigheid gaf ik ook geen drol, maar stemmen, dat leek me wel wat. Liefst met een rood potlood en een echte stembus natuurlijk, maar de stemcomputer waarop ik een keer voor mijn moeder heb mogen stemmen, vond ik ook wild interessant. Stemmen, dat betekende meebeslissen, bepalen wat er met het land gebeurde en Iets betekenen in de wereld.

Inmiddels ben ik al bijna twintig en heb nog steeds nooit zelf gestemd. Er is weliswaar één verkiezing langs gekomen waarbij ik een stem had mogen uitbrengen, maar toen heb ik - laks - het machtigingsformulier getekend en het aan mijn moeder overgelaten. Nu zit het er dan toch weer aan te komen met de gemeenteraadsverkiezingen... De stempas ligt klaar.

Van mijn eerdere stemzucht is helaas niet veel meer over. Mogen kiezen is heel wat, maar dan moet je eigenlijk ook goed kiezen. Zelfs niet-kiezen is een vorm van kiezen en als Volwassen Persoon zou je welke keuze je dan ook maakt, toch een beetje moeten kunnen verantwoorden.

Maar eerlijk gezegd voel ik me helemaal niet klaar om wat dan ook te verantwoorden. Ik verdiep me nauwelijks in de actualiteit, het journaal zie ik misschien drie keer per jaar en van de kranten krijg ik behalve de stripjes, puzzeltjes en columns ook bedroevend weinig mee. Meestal maakt dat niet zo veel uit - ik word zelden geconfronteerd met mijn actualiteitshaat. Nu is het toch lastig. Ik heb geen idee wat er allemaal speelt. Ja, alle herrie uit de Wilders-hoek en het feit dat we ineens geen kabinet meer hebben, kan niemand ontgaan zijn, maar wat betreft de subtielere zaken tast ik compleet in het duister, zeker op gemeenteniveau. En de tijd dat ik gewoon mijn ouders na kon doen zonder verder ergens over na te denken is nu toch wel voorbij.

Gelukkig was er nog een mogelijke redding. Ik had al mijn hoop gevestigd op de stemwijzer. Een stemadvies, gebaseerd op mijn aller-eigenste mening over een set duidelijke en essentiële stellingen, dat leek me wel verantwoordelijk genoeg. Helaas las ik laatst (in de krant!) dat de stemwijzers helemaal niet zo betrouwbaar zijn als ze ogen. Het niet eens zijn met een stelling kan bijvoorbeeld zowel betekenen dat je de betreffende maatregel veel te extreem vindt of juist te zwak. Nou, dat maakt nogal een verschil.

Tijdens het schrijven van bovenstaand verhaal besloot ik echter dat ik toch iets moest met mijn gebrek aan duidelijke mening op politiek gebied. Hoe kan ik nu beweren dat ik voor democratie ben als ik zelf al te beroerd ben er wat tijd in te steken? Dus heb ik me voorgenomen me voor begin juni écht te verdiepen in alle partijprogramma's. Aangezien dat er voor aankomende woensdag sowieso niet meer inzit heb ik mezelf voor deze keer dan maar toegestaan toch de stemwijzer te gebruiken. Uiteraard krijg ik direct het advies op één van de meest wazige, onbekende en one-issue-achtige partijen te stemmen... Waarom was er geen stelling over het bestaansrecht van dergelijke initiatieven?