Oudleerling

"Wel vrij houden, hè, 5 februari?" Mijn moeder had het er al maanden over: 5 februari, de open dag van het Stedelijk, mijn oude middelbare school. Mijn broertje moet namelijk dit jaar kiezen naar welke school hij zelf wil, en toen hij bij mijn eigen school ging kijken, moest ik natuurlijk wel mee. Wie weet zou het wel deuren openen...
Het Stedelijk hanteert namelijk sinds een paar jaar een lotingssysteem, aangezien er te veel aanmeldingen zijn voor de eerste klas. Er is wel een soort regeling dat kinderen die al een broertje of zusje hebben zo toegelaten worden, maar gaat dat ook op als je een zus hebt die al twee jaar geleden examen heeft gedaan?

Dat bleek helaas niet zo zijn, zelfs mijn puppydogeyes konden de coördinator niet zover krijgen dat hij een uitzondering maakt voor Daan. Maar dat mocht de pret niet drukken, want ik vond het eigenlijk wel heel gaaf om weer een keer terug te zijn op 'mijn school'. Hoewel er wat kleine dingen veranderd zijn - krijg nou wat, het duistere lokaal 2 heeft nu ramen! - is het grotendeels nog exact hetzelfde. Ik realiseerde me ineens dat ik het eigenlijk nog steeds een beetje mis.

De meeste leraren zijn er ook nog steeds - tot mijn verbazing wisten ze ook vrijwel allemaal nog wie ik ben. Niet dat ik mezelf zo'n grijze muis vind, maar je moet toch bedenken dat die mensen honderden leerlingen per jaar zien langskomen. De enige die me compleet vergeten was, was mijn oude aardrijkskundeleraar. Hij verklaarde heel trots dat hij Roelof, die ook mee was, nog wel kende, omdat hij ooit Roelofs mentor geweest was. Het duurde even voor ik me realiseerde dat de man in datzelfde jaar ook mijn mentor was...

Al met al was het heel leuk om mijn Grieks leraar te vragen wat hij er nu van zou vinden als de proefvertaling geschrapt werd, om bij mijn tekenleraar te informeren hoe het moet met de aquarelleerweek in Schoorl nu het halve duingebied daar is weggefikt, om te ontdekken dat er in de Duitse les nog steeds 'Berlin Berlin' gekeken wordt, om me samen met de hele wiskundesectie te verbazen over een uitermate vreemd profielwerkstuk, om in het biologielokaal nog een Veldwerkdagen project van ons eigen jaar te vinden, zelfs om weg te duiken toen de natuurkundeleraar die mij niet zo mocht de gang in kwam.

Het is was heel vreemd om me te realiseren dat ik en Roelof en al onze klas- en jaargenoten ineens deel uitmaken van die illustere groep van Oudleerlingen, waar de leraren hun nieuwe klassen, soms vol trots, over vertellen. Soms zou ik best nog wel even niet-oud leerling willen zijn.

Overigens heb ik vrijwel alle leraren plechtig moeten beloven alle ex-Stedelijkers waar ik nog contact mee heb de heel hartelijke groeten te doen, dus bij deze.