The Bright Side Of Life

Ik fiets door de regen naar mijn werk. Het zal ook eens niet. De hele ochtend is het regenachtig, maar nét wanneer ik de deur uit moet, barst de bui echt los. Uiteraard was ik weer te eigenwijs om een regenbroek aan te trekken.
Roelof is deze ochtend net naar Zuid Frankrijk vertrokken. Zuid Frankrijk, God betere 't... En uiteraard kon hij het niet laten het er nog even lekker in te wrijven dat ik gewoon moet werken. Ik scheld inwendig nog wat verder. Als zelfmedelijden licht zou geven zou iedereen in mijn omgeving acuut verblind worden.

Zelfmedelijden, denk ik bij mezelf. Daar moet zo snel mogelijk mee afgerekend worden. Als je medelijden met jezelf hebt, gaan anderen je misschien ook nog zielig vinden, wat ten alle tijden voorkomen dient te worden. Eenmaal op mijn werk zet ik dus mijn kiezen op elkaar: geen woord meer over dat vreselijke Frankrijk, of mijn natte broek, mijn koude thee en al het saaie werk dat ik vandaag moet doen. Geen klacht zal er over mijn lippen komen. En eigenlijk gaat het ook allemaal helemaal nergens over. Het is de kunst dingen van de goede kant te bekijken. The Bright Side of Life.

Eerst gaat het wat moeizaam:
Regen is goed voor de plantjes.
Saai werk is eigenlijk leuk. (Oké, dit kan ik er niet met een strak gezicht uit krijgen.)
Maar ik heb gemiddeld genomen een heel leuke baan.
En werken levert geld op, in tegenstelling tot op vakantie gaan.

Maar zo moeilijk is positief zijn niet:
Dat mijn broek doorweekt is geeft niet, want nu hoeft hij niet in de was.
Mijn haar moest trouwens ook gewassen vandaag.
Nare klanten aan de telefoon zijn eigenlijk heel grappig.

De redeneringen worden ook steeds origineler:
Nu ik verga van de kou hoeft de airco niet zo hard, dat is goed voor het milieu.
Aan koude thee kun je niet je keel verbranden, dus heb ik minder kans op slokdarmkanker.
Dat Roelof weg is geeft mij eindelijk eens de kans om bij te slapen.

En als er iets is waar je positief van wordt, is het wel uitgeslapen zijn.