Afgelopen zaterdag ben ik met Roelof naar Sonisphere geweest, een metalfestival dat dit jaar voor het eerst werd georganiseerd in Nijmegen. Er kwamen in totaal zeven bands, waarvan sommigen me aanspraken, anderen minder, sommigen wat tegenvielen en anderen positief verrasten. Maar hoofdact van de dag was Metallica, en daar kwamen we vooral voor.
Roelof had me natuurlijk het één en ander verteld over het optreden van Metallica vorig jaar op Pinkpop, maar ik wist toch niet zo goed wat ik moest verwachten. Het was alles wat ik ervan gehoopt had en meer. Het gevoel dat ik krijg bij een live optreden van een band die ik leuk vind, is wat moeilijk te beschrijven. Het is een soort extase, die eigenlijk met niets te vergelijken is.
Na het optreden had ik nog een leuk mazzeltje. We hadden al het geluk dat we bijna helemaal vooraan stonden - eerste klas uitzicht en optimale beleving dus, maar ook binnen de zone waarin na de laatste toegift de plectrums en drumstokjes vallen. Terwijl de meeste mensen om vochten kreeg ik letterlijk een plectrum tegen mijn hoofd gegooid en kon ik hem vervolgens zo van de grond oprapen.
Wow, een plectrum. Een echt plectrum van Robert Trujillo. En ik kreeg 'm te pakken.
In feite is een plectrum natuurlijk gewoon een stukje plastic, waar in mijn geval waarschijnlijk niet eens mee gespeeld is, maar het is wel ongeveer het mooiste aandenken dat je aan een concert kunt hebben, omdat je het niet hoeft te kopen maar het gewoon toegeworpen krijgt.
Maar als je het eenmaal hebt, wat doe je er dan mee? In een glazen doosje tentoonstellen? In een kluis stoppen? Inlijsten? Of (zoals ik) gewoon in je portemonnee laten zitten in afwachting van een beter plan?
Ik ben er nog niet helemaal uit. Roelof en ik hebben uiteindelijk het plan om professioneel plectrumgraaiers te worden en dan de hele collectie in te lijsten. Jammer nou dat ik mijn eerste aanwinst voor zo'n collectie, Lacuna Coil in november vorig jaar, weggegeven heb...
Roelof had me natuurlijk het één en ander verteld over het optreden van Metallica vorig jaar op Pinkpop, maar ik wist toch niet zo goed wat ik moest verwachten. Het was alles wat ik ervan gehoopt had en meer. Het gevoel dat ik krijg bij een live optreden van een band die ik leuk vind, is wat moeilijk te beschrijven. Het is een soort extase, die eigenlijk met niets te vergelijken is.
Na het optreden had ik nog een leuk mazzeltje. We hadden al het geluk dat we bijna helemaal vooraan stonden - eerste klas uitzicht en optimale beleving dus, maar ook binnen de zone waarin na de laatste toegift de plectrums en drumstokjes vallen. Terwijl de meeste mensen om vochten kreeg ik letterlijk een plectrum tegen mijn hoofd gegooid en kon ik hem vervolgens zo van de grond oprapen.
Wow, een plectrum. Een echt plectrum van Robert Trujillo. En ik kreeg 'm te pakken.
In feite is een plectrum natuurlijk gewoon een stukje plastic, waar in mijn geval waarschijnlijk niet eens mee gespeeld is, maar het is wel ongeveer het mooiste aandenken dat je aan een concert kunt hebben, omdat je het niet hoeft te kopen maar het gewoon toegeworpen krijgt.
Maar als je het eenmaal hebt, wat doe je er dan mee? In een glazen doosje tentoonstellen? In een kluis stoppen? Inlijsten? Of (zoals ik) gewoon in je portemonnee laten zitten in afwachting van een beter plan?
Ik ben er nog niet helemaal uit. Roelof en ik hebben uiteindelijk het plan om professioneel plectrumgraaiers te worden en dan de hele collectie in te lijsten. Jammer nou dat ik mijn eerste aanwinst voor zo'n collectie, Lacuna Coil in november vorig jaar, weggegeven heb...
Als je vooraan staat heb je eigelijk geen idee hoeveel mensen er nog achter je staan: veel, heel veel.
2 opmerkingen:
idd, robert trujillo gebruikt namelijk helemaal geen plectrums, hij doet t allemaal met de hand, maar desalniettemin een prima vangst
Eh, is dat eigenlijk normaal, dat bassisten geen plectrum gebruiken? *weet er weer eens veel te weinig vanaf*
Een reactie posten