Daar Gaat Het Regenwoud

"Oh, even over die stukken die je gisteren geprint hebt," merkt mijn baas terloops op. "Ze mogen nog een keer opnieuw, vrees ik. Op de eerste bladzijde stond een fout. En ik heb nog wat tekst toegevoegd, dus de paginanummering klopt niet meer."
Ik knik en hou mijn gezicht in de plooi tot hij uit beeld is. Dan slaak ik een diepe zucht - niet geheel vrij van wanhoop - en begin de genoemde stukken weer uit de mappen te halen waar ik ze gisteren zo netjes in heb gestopt. Dit is al de derde keer dat ik deze offerte opnieuw mag printen. Het gaat hierbij trouwens niet om een paar velletjes, maar om 40 pagina's die in vijfvoud ingediend moet worden.

Ja, ik laat bij mijn werk een spoor van zielig papier achter. Eindeloze pakken misprints en afgedankte versies stapelen zich op mijn bureau op. Wat ik kan die papiertjes toch niet zomaar weggooien. Dat is zielig. Ze kunnen er niks aan doen. En al die hectaren regenwoud die ervoor gekapt zijn! Ik loop over van schuldgevoel.
Maar wat moet ik dan aan met al dat papier, als ik het niet weg kan gooien? Daar heb ik dus pas een oplossing voor bedacht. Ik ga het een tweede leven geven, als tekenpapier. Elk papiertje krijgt z'n persoonlijke beetje aandacht - en ik ben voor even verlost van mijn verveling. Het eerste geslaagde resultaat heb ik gisteren al gepost hier.

Overigens heb ik nog een troost: De Vries doneert alle lege cartridges aan Stichting AAP. Zo profiteert er toch nog iemand van al die verspilling.