Trein

Ik woon al jaren vlakbij een spoorbaan. De hele dag kun je de treinen horen langskomen. Overdag vooral de snelle passagierstreinen, naar Zandvoort of richting Leiden en alles wat er daar verder achter de horizon ligt. 's Avonds, rond tien voor negen, komt er altijd een goederentrein langs. Die klinkt anders, zwaarder en trager. Ik hou van het achtergrondgeluid van treinen. Al is het zo normaal geworden dat ik ze nauwelijks meer hoor.

Ik hou ook van reizen met de trein. Aangezien ik me de tijd dat mijn ouders een auto hadden ook nauwelijks meer kan herinneren ben ik weinig anders gewend. In de trein kun je heerlijk andere mensen observeren. En, soms tegen wil en dank, hun gesprekken beluisteren.
Uit het raam kijken is ook een stuk interessanter in de trein dan in de auto: in plaats van saaie stukken blik -het uitzicht op de gemiddelde snelweg- krijg je nog meer kijkjes in het leven van andere mensen. En de trein gaat juist zo langzaam dat je nog dingen kan zien en interpreteren, maar toch zo snel dat het niet saai wordt. De wereld glijdt onder je door in een continue stroom van momentopnamen.

Eén van de weinige dingen die ik niet prettig vind aan treinen is wachten bij een spoorwegovergang. Het zal waarschijnlijk wel aan mij liggen, maar als een trein op anderhalve meter afstand voorbij raast vind ik hem ineens een stuk imponerender dan wanneer hij stil staat op een station. Langs flitsend geel-blauw, wind, snelheid, donderende wielen. Het hele beeld heeft een vreemd, verlammend effect op me. Ik kan niet anders dan mijn ogen sluiten en denken aan het vernietigende effect dat die wielen hebben.

Hoe wanhopig moet je zijn om voor een trein te springen? Als ik 's avonds op een koud, winderig station sta en om me heen het geklaag hoor over de vertragingen die zijn veroorzaakt door de laatste 'aanrijding', vraag ik me dat wel eens af. En dan denk ik toch weer aan die wielen en aan koplampen in het donker.

Het zal wel aan mij liggen.