Kinderen Zijn Niet Lief

Er bestaat een heel apart vooroordeel in deze wereld. Dit vooroordeel houdt in dat wij met z'n allen denken dat kinderen per definitie lief zijn. En als ze niet lief zijn, dan zijn ze toch in ieder geval onschuldig. Laat mij je uit de droom helpen: kinderen zijn niet lief. En onschuldig? Verre van.

In de lente en de zomer komt het vaak voor dat dat ik 's avonds in mijn kamer zit met het raam open. Ik kan dan in geuren en kleuren meegenieten van het buitenspeelritueel in deze kinderrijke buurt. Een balspelletje komt er voornamelijk op neer dat er gevochten en gekibbeld wordt over wie de bal mag en wie mag beginnen. Dat is niet zo erg. Wanneer het wel erg wordt, is als de buurtgek langs komt fietsen.
De buurtgek, zo zal ik hem maar noemen. Hij heeft het postuur van een kind van twaalf, maar zijn gezicht suggereert dat hij de pubertijd al ruim gepasseerd is. Waar hij qua geestelijke vermogens zit zou ik niet weten en dat doet er ook weinig toe.

Enfin, de buurtgek komt voorbij, op zijn fietsje. En die kinderen, ze ruiken het meteen: kwetsbaarheid! In no time staan ze met zijn allen te gillen, te joelen en uit te dagen. De gek stopt, stapt van zijn fietsje en kijkt verward om zich heen. Wat moet hij nou? Bedoelen ze hem? Ja, maar wat nu? Ik kan de woede en de machteloosheid op zijn gezicht zien.
Iemand als deze gek is uiteraard bijzonder kwetsbaar, maar iedereen die in een bepaald opzicht afwijkt van de norm of om wat voor reden dan ook minder weerbaar is, loopt risico. Schoolpleinen en speelplaatsen zijn als jungles: het recht van de sterkste geldt. Of is het het recht van degene die het gemeenst en geniepigst is? Volwassenen lijken dit maar zeer beperkt te kunnen beïnvloeden.

Ondertussen staat de gek daar nog steeds, in tweestrijd, vuisten gebald. Ik krijg het gevoel dat ik er iets aan zou moeten doen. Helaas ligt de laatste keer dat ik die kinderen ergens mee probeerde te confronteren nog iets te fris in mijn geheugen. Dat werkte volkomen averechts: ik voelde me vernederd en ik schoot er niets mee op. Zo zie je, mijn zwakke plek vinden ze ook moeiteloos.

Ach, en waarom zou ík er iets aan moeten doen? Een aantal ouders van de kinderen in kwestie zijn ook buiten, zich aangenaam onbewust van wat hun schatjes onder hun neus uitvoeren. Of misschien is het onverschilligheid ten opzichte van de pure gemeenheid die hun kroost ten toon spreidt. En van wie zullen die kinderen het uiteindelijk toch hebben?