De Snor, Of: Wie Mooi Wil Zijn...

Mijn moeder heeft mij dit jaar een vrij bijzonder cadeautje gegeven voor mijn verjaardag: een schoonheidsbehandeling. Van ieder ander had zo'n cadeau opgevat kunnen worden als een storende hint dan wel een directe belediging, maar moeders mogen dat soort dingen geven. En zo eindigde ik een week of twee terug halfnaakt in de zachte stoel van de schoonheidsspecialiste.

Zoals de meeste mensen die zoiets nog nooit mee hebben gemaakt, had ik geen idee wat te verwachten. Ik zal een tipje van de sluier oplichten: het is deels zeer aangenaam (denk: warme compressen, maskertjes), deels beangstigend (denk: groot uitgevallen elektrische tandenborstels, stoomspuiters) en deels een ware kwelling.

Ergens tussen het uitdrukken van elke potentiële puist die mijn gelaat ontsierde en het epileren van mijn wenkbrauwen, vroeg de schoonheidsmevrouw of ik er misschien ook heil in zag mijn bovenlip te laten harsen.
"Nee, nee, alsjeblieft niet!" jammerde ik geschrokken.
"Maar het is toch echt de moeite waard hoor. Al die dikke, zwarte haren, dat kan toch eigenlijk niet. Het is gewoonweg niet esthetisch verantwoord."
Ze zette haar pleidooi nog wat kracht bij door het vervolgens elke vijf minuten te herhalen. En dat terwijl ik me kort tevoren nog door iemand had laten verzekeren dat die paar haartjes echt niet zo'n probleem waren.
Uiteindelijk heb ik me laten overhalen. Aangenaam was het niet, maar "het is niet het einde van de wereld," wist ik nog net uit te brengen, met tranen in mijn ogen.

Helaas was het effect toch enigszins teleurstellend. Niemand zag namelijk het verschil. Ik zag zelf nauwelijks het verschil. Het verwijderen van die paar haartjes heeft me niet in een fotomodel verandert, zoals ik had gehoopt.
Wie mooi wil zijn moet niet alleen pijn lijden, maar ook gezegend zijn met het uiterlijk van een fotomodel, onder het haar.