Daan, Zijn Haar en De Gorilla

Mijn broertje heeft ruim een jaar geleden besloten dat hij zijn haar wilde laten groeien. Waarom hij dat eigenlijk precies wilde weet ik ook niet. Misschien was het invloed van mijn vrienden, misschien vond hij het gewoon mooi. In ieder geval waren ik en mijn moeder er wel enthousiast over. Daan is sinds zijn besluit slechts één keer naar de kapper geweest, maar dan alleen om 'bij te laten punten'.

Daan heeft helaas een zeker nadeel waar mijn langharige vrienden niet zo'n last van hebben: een jongetje van tien heeft gewoon nog geen baard of bijzonder mannelijke trekken in het gezicht. Het gevolg is dat hij met zijn lange blonde lokken vaak voor een meisje aan gezien wordt. Dat is lastig, ook als je tien bent. En dan heb ik het nog niet eens over al het andere commentaar wat hij al een jaar lang heeft geslikt. Dat hij nog niet naar de tondeuse heeft gegrepen zegt heel wat over zijn doorzettingsvermogen.

Gelukkig brengt het lange haar niet alleen maar leed. Zo had Daan vorig weekend een weddenschap met zijn judotrainer, of hij met twee hoge staarten naar een toernooi zou durven komen. Waarom niet, als je er tien euro voor krijgt? Toen zijn andere trainer het resultaat (inclusief rode clownsneus) zag, werd hij wel gedwongen het gelijk weer te verwijderen.

Die tien euro heeft hij overigens niet zelf gehouden. Want Daan is ook al weer voor het tweede jaar druk aan het actie voeren voor het WNF en het gewonnen geld -en meer- is naar de Gorilla Rescue gegaan.
Als iemand zich geroepen voelt om mijn broertje, zijn haar en de gorilla te sponsoren: graag! Voor iemand die er voor het goede doel zó bij durft te lopen mag dat denk ik wel.