Vandaag ben ik jarig. Dat is een heel vreemde gewaarwording, omdat ik eigenlijk het idee heb dat ik net jarig geweest ben. Voor mijn gevoel ben ik net 18 geworden. Dat ik nu dan al weer 19 ben wil er nog even niet in.
Toen ik jonger was begreep ik nooit zo goed waarom sommige 'oude' mensen zo'n punt van hun verjaardag maakten. Oud werden ze in mijn ogen namelijk toch wel, of ze uitbundig feest vierden of zich liever verscholen in een donkere kast die ene dag van het jaar. Dat al die soesa er misschien juist mee te maken had dat ze door mij -en de rest van de wereld- als oud gezien werden, kwam niet echt in me op. En ook het vaak aangehaalde feit dat "elk jaar ouder betekent dat je een stap dichter bij de dood bent", maakte weinig indruk.
Als je jong bent is jarig zijn juist leuk, niet alleen vanwege de cadeautjes, de taart en de aandacht, maar juist ook omdat je ouder wordt. Ouder is groter is volwassener is slimmer is meer serieus genomen is meer dingen mogen is met meer ontzag bekeken worden is de baas kunnen spelen over jonger tuig. En zelfs als je niet om die dingen geeft is het nog tof.
Maar uiteraard komt er een moment dat dat ene jaar geen doorslaggevend verschil in levenservaring meer betekent. Voor de meeste mensen zal dat moment rond hun 18de wel definitief zijn aangebroken. Het hoogtepunt is bereikt, de aftakeling begint. Zegt men.
Eigenlijk horen dit soort doemgedachten nog steeds niet echt bij mij. Tot mijn opluchting kwam ik er vanmorgen achter dat we in Nederland pas officieel volwassen worden op ons 21ste. Pas dan kan ik naar eigen goeddunken trouwen en huizen kopen. Nog twee jaar te gaan. Lang leve de onvolwassenheid!
zaterdag 11 april 2009
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
3 opmerkingen:
Volgens mij ligt bij mij de grens van 20 dat ik niet meer ouder wil worden.... Mijns inziens ligt de perfecte leeftijd (tenminste, de leeftijd die in de huidige maatschappij perfect wordt gevonden, dus die mensen algauw overnemen als perfect) ergens tussen de 20 en de 25.
Ik krijg het idee dat je als 18jarige toch vaak nog wel als 'jonkie dat net begint aan volwassenheid' gezien.
En 17 is al helemaal een ramp. Dan word je gewoon onderschat, uiteraard.
tis natuurlijk onmogelijk dat mensen je correct inschatten op 17 en je jezelf te hoog inschat ;)
inderdaad =D
't is namelijk vaak zo dat mensen me op 19 inschatten, tot ze horen dat ik 17 ben, en dan kijken ze een beetje... ehm... tsja, ik daal in hun achting, laat ik het daar op houden ;)
Een reactie posten