Nu Nog Een Baan...

"Je mag dan wel eerder terug naar Nederland willen, maar wat ga je daar dan doen in die tijd?" Dat heb ik nogal veel gehoord toen ik besloot in plaats van negen maanden zes maanden in Oxford te blijven. Van de staff van EF nam ik die vraag eigenlijk niet zo serieus - zij wilden toch wel dat ik bleef, wat voor redenen ik ook had om weg te gaan. Bovendien was het antwoord toch heel simpel: ik wil 'werken', 'geld verdienen', 'sparen voor mijn studie'.

Dat was dan het makkelijke gedeelte, want voor werken heb je wel een baan nodig. En ik ben nogal kieskeurig. Ik wil iets doen wat een beetje uitdagend is en niet na twee dagen gaat vervelen, ik wil er eigenlijk iets van leren, maar het moet ook nog een beetje verdienen en ik moet voldoende uren kunnen maken. Toevallig liggen dergelijke baantjes niet voor het oprapen in crisistijden.

Mijn zoektocht begon vrij aarzelend. Eerst maar eens een beetje googelen, een paar mailtjes sturen en wachten op reacties. Vooral niet te veel tegelijk, want straks wordt er nog om me gevochten en dan moet ik hoopvolle bedrijven en instellingen af gaan wijzen.
Aan die illusie kwam al snel een eind: er wordt helemaal niet om me gevochten. Als ik nog een baan wil hebben voor september zal ik echt wat meer zelf moeten doen. En daar hoort ook bij dat ik voor meerdere vacatures tegelijk solliciteer. Met een beetje geluk is er één plek bij waar ze me wel nodig hebben.