God Straft Onmiddellijk

Ik ben natuurlijk een beetje verwend. Ik kom dan wel uit Nederland, waar je fiets op sommige plekken haast onder je vandaan gestolen wordt, als je even de andere kant op kijkt. Maar ik kom wel uit een dusdanig nette en rustige buurt dat ik mijn fiets dagen buiten kan laten staan, met of zonder slot, zonder dat er ook maar iets gebeurt.

De buurt waar ik hier in Oxford woon is duidelijk anders. Dat zag ik al toen ik voor het eerst naar mijn huis kwam kijken: voor de deur lag het skelet van een fiets. De wielen, trappers, het zadel, het stuur, de bagagedrager, alles was eraf gejat. De overblijfselen lagen zielig vastgeketend aan een paaltje.

Dat zou waarschuwing genoeg moeten zijn. Blijkbaar niet. Vrijwel alle nieuwe bewoners van 10, London Place, bleven vrolijk hun fiets voor het huis neerzetten. Ik probeerde de mijne zo veel mogelijk in de tuin, achter het huis te stallen. Die tuin is weliswaar open, maar wie weet zou het toch enige bescherming bieden.
Het duurde inderdaad niet lang voor de eerste fiets verdween, die van Henriëtte. En daarna vond de eerste mishandeling plaats: in het achterwiel van Caroline’s fiets was zo’n enorme slinger getrapt dat het ding haast in een hoek van 90 graden stond.

Gisteren was het mijn beurt. Ik stapte de tuin in - mijn hoofd ironisch genoeg vol plannen over het maken van een gigantische fietstocht: fiets weg. Na de aanvankelijke paniek bedacht ik me dat ik de avond ervoor nog weg had willen gaan, een plan wat op het allerlaatste moment geannuleerd was, en dat mijn fiets dus nog aan de voorkant stond…

Met, jawel, een behoorlijke slinger in het wiel. De eerste keer in twee maanden dat ik het ding daar heb laten staan! Twee weken voor ik hier wegga mag ik nog 40 pond neertellen voor een nieuw wiel. Om het even in perspectief te brengen: 40 pond is bijna de helft van de nieuwwaarde van de fiets.

Ik was gewaarschuwd. En God straft onmiddellijk.