Stabiele Zijligging

Roelof geeft uitleg over zijn EHBO lessen.

Roelof: "...en dan moet ik het slachtoffer in stabiele zijligging leggen en weggaan."
Ik: "Hoe is dat, stabiele zijligging?"
Roelof: "Dat is zodat je ademhaling en hartslag niet belemmerd worden en je niet stikt in je eigen braaksel."
Ik: "Maar hoe lig je dan precies?"
Roelof: "Ik doe het wel een keer bij je voor als we in bed liggen. Het is een leuk standje."

En met wat googelen en een vleugje fantasie...

Nu Nog Een Baan...

"Je mag dan wel eerder terug naar Nederland willen, maar wat ga je daar dan doen in die tijd?" Dat heb ik nogal veel gehoord toen ik besloot in plaats van negen maanden zes maanden in Oxford te blijven. Van de staff van EF nam ik die vraag eigenlijk niet zo serieus - zij wilden toch wel dat ik bleef, wat voor redenen ik ook had om weg te gaan. Bovendien was het antwoord toch heel simpel: ik wil 'werken', 'geld verdienen', 'sparen voor mijn studie'.

Dat was dan het makkelijke gedeelte, want voor werken heb je wel een baan nodig. En ik ben nogal kieskeurig. Ik wil iets doen wat een beetje uitdagend is en niet na twee dagen gaat vervelen, ik wil er eigenlijk iets van leren, maar het moet ook nog een beetje verdienen en ik moet voldoende uren kunnen maken. Toevallig liggen dergelijke baantjes niet voor het oprapen in crisistijden.

Mijn zoektocht begon vrij aarzelend. Eerst maar eens een beetje googelen, een paar mailtjes sturen en wachten op reacties. Vooral niet te veel tegelijk, want straks wordt er nog om me gevochten en dan moet ik hoopvolle bedrijven en instellingen af gaan wijzen.
Aan die illusie kwam al snel een eind: er wordt helemaal niet om me gevochten. Als ik nog een baan wil hebben voor september zal ik echt wat meer zelf moeten doen. En daar hoort ook bij dat ik voor meerdere vacatures tegelijk solliciteer. Met een beetje geluk is er één plek bij waar ze me wel nodig hebben.

There and Back Again

Sinds bijna 52 uur ben ik weer terug in Nederland. Permanent. Mijn Oxford avontuur is voorbij. De bijbehorende verhalen helaas ook.

In september ga ik beginnen met studeren. Tot die tijd doe ik... Dat is nog even onbekend. Ik doe werk, hoop ik. En ik doe nu mijn best om werk te vinden. Verder doe ik mijn best om iets minder op een Engels worstje te gaan lijken. In de tussentijd wil ik ook nog leren typen, middelbare schoolkennis ophalen, een boek schrijven, de zin van het leven ontdekken en koude kernfusie uitvinden, maar dat staat lager op de lijst.

Nog genoeg stuff voor verhalen dus.

How To Get Drunk In Oxford

In mijn zes maanden Oxford heb ik meer drankspelletjes geleerd dan in de rest van mijn leven bij elkaar. Voor ik weer terugkeer naar Nederland, waar de drank duurder is en deze spelletjes weer snel vergeten zullen worden(?), wilde ik de drie leuksten en effectiefsten snel even vastleggen.

1. Fuzzy Dog (of Fuzzy Duck... Hoe dan ook, erg fuzzy)
Dit spelletje is volgens mij typisch Engels of misschien zelfs typisch Oxfords. Je zit (staat, als je pech hebt) in een kring. De eerste persoon zegt 'fuzzy dog', dan de tweede, enzovoorts. Op een gegeven moment zegt iemand 'Does he?'. Dan verandert het geheel van richting en moet je 'doggy fuzz' zeggen in plaats van 'fuzzy dog'. Wie zich verspreekt moet drinken. 'Does he fuck', anyone?

2. Naamloos maar zeer effectief spel
Om de beurt houden de spelers de handen achter de rug, een met de duim omhoog, een als een vuist. De anderen kiezen een hand. Wie de hand zonder duim omhoog kiest drink een slok, maar bij de tweede keer worden dat twee slokken, dan drie, enzovoort. Tien is het maximum. Of niet.
Ik weet dat dit supersaai klinkt, maar tis toch best een aardig spel als je het eenmaal speelt. Hoewel dat ook kan liggen aan de mentaliteit van de spelers.

3. 21-en
Dit werkt het best met een wat grotere groep. Iedereen zegt om de beurt een nummer en dan tel je tot 21. Degene die 21 zegt mag vervolgens een van de getallen vervangen door een woord naar keuze, en vervolgens mag in plaats van dat getal alleen nog dit woord gezegd worden.
Om eerlijk te zijn heb ik dit nog nooit gespeeld maar het schijnt bijzonder amusant te zijn.

En dan zijn er nog een paar die ik momenteel even 'kwijt' ben. Misschien maar beter zo houden.

Ergens Tussen Hier en Daar

Zoals ik al eerder zei: mijn Engelandtijd zit er bijna op. Nu het einde zo snel dichterbij komt, ga ik steeds vaker nadenken over wat ik daar nu eigenlijk van vind. En elke keer moet ik weer toegeven dat ik het niet weet.

Ik zal EF niet missen. Ik zal mijn lessen Engels niet missen – ja, ik heb veel geleerd, maar na een half jaar heb je het echt wel gehad met werkwoordsvormen, collocations en opstellen schrijven. Ik leer liever nog wat meer Engels door boeken te lezen.
Zal ik mijn gebrek aan privacy missen? Misschien wel. Uiteraard zal ik blij zijn als het licht ’s avonds weer uitgaat als ik dat wil, als ik mijn spullen weer kan laten slingeren en weer wat extra vierkante meters heb om op te leven. Maar ik zal het gezelschap missen, de mogelijkheid om elk moment van de dag iets te ondernemen, omdat er altijd mensen in de buurt zijn.
Ik zal Maureen missen, het samen boodschappen doen en eten koken, liefst met een Metallica DVD op de achtergrond.
De collectie shampoos en huidverzorgingsproducten van mijn kamergenoten zal ik ook missen.
Ik zal Engeland zelf missen, de straatnamen, de supermarkten, de pubs, de fietstochten over smalle weggetjes langs vergeten dorpjes, het Engels wat ik de hele dag hoor.
Ik zal het missen om een buitenlander te zijn. Het is me opgevallen dat je vanuit die positie alles van een afstandje prachtig bekijken. Je erover verbazen. De verschillen opmerken. De vergelijking trekken.

Aan de andere kant heb ik ook bedacht dat ik misschien toch niet het juiste persoon ben om in het buitenland te wonen. Terwijl de rest zich voor 100% in het leven hier lijkt te storten, in het uitgaan, het vrienden maken en alles wat erbij komt kijken, ben ik altijd nog een beetje thuis. Er zijn simpelweg te veel banden die me aan Nederland en de mensen daar binden. Daardoor heb ik een tijd het gevoel gehad dat ik niet helemaal hier ben, maar uiteraard ook niet daar. Ik was ergens in het midden, nooit helemaal compleet.

Pas sinds ik weet dat ik bijna weer in Nederland ben kan ik dat gevoel loslaten. Ik vraag me af, zou ik, als ik weer thuis ben, me weer helemaal heel voelen? Of is dat een illusie?

De Internet Issue

Het wordt inmiddels een beetje een eentonig verhaal: “Mijn Internet is een beetje traag.” “Sorry, ik kan je bestand niet openen, het Internet werkt niet mee.” “Het Internet valt steeds uit.” “Het spijt me, ik kan niet op MSN komen, het Internet werkt niet vandaag.” “Ja, ik kan je mailtje niet beantwoorden, ik heb al drie dagen geen Internet.” “Ik voel me een beetje afgesloten van de wereld, want het Internet in mijn huis werkt sinds twee weken niet meer. En er is geen zicht op verbetering.” Etcetera, etcetera.

Een week geleden dacht ik de ultieme oplossing voor dit probleem ontdekt te hebben: café a.k.a. lunchroom George & Delila. Snel, perfect werkend Internet, plaats om met mijn eigen laptop te werken, voldoende stopcontacten, lekkere thee, zelfgemaakt ijs, brownies, muffings, bagels en wat al niet meer. Heaven on earth, voor de arme student zonder Internetverbinding. Ik kon zo drie uur blijven zitten op één of twee consumpties.

Helaas hebben ze me tegenwoordig door. Als ik te lang blijf zitten naar hun zin schakelen ze meedogenloos het modem uit. Wreedheid.

God Straft Onmiddellijk

Ik ben natuurlijk een beetje verwend. Ik kom dan wel uit Nederland, waar je fiets op sommige plekken haast onder je vandaan gestolen wordt, als je even de andere kant op kijkt. Maar ik kom wel uit een dusdanig nette en rustige buurt dat ik mijn fiets dagen buiten kan laten staan, met of zonder slot, zonder dat er ook maar iets gebeurt.

De buurt waar ik hier in Oxford woon is duidelijk anders. Dat zag ik al toen ik voor het eerst naar mijn huis kwam kijken: voor de deur lag het skelet van een fiets. De wielen, trappers, het zadel, het stuur, de bagagedrager, alles was eraf gejat. De overblijfselen lagen zielig vastgeketend aan een paaltje.

Dat zou waarschuwing genoeg moeten zijn. Blijkbaar niet. Vrijwel alle nieuwe bewoners van 10, London Place, bleven vrolijk hun fiets voor het huis neerzetten. Ik probeerde de mijne zo veel mogelijk in de tuin, achter het huis te stallen. Die tuin is weliswaar open, maar wie weet zou het toch enige bescherming bieden.
Het duurde inderdaad niet lang voor de eerste fiets verdween, die van Henriëtte. En daarna vond de eerste mishandeling plaats: in het achterwiel van Caroline’s fiets was zo’n enorme slinger getrapt dat het ding haast in een hoek van 90 graden stond.

Gisteren was het mijn beurt. Ik stapte de tuin in - mijn hoofd ironisch genoeg vol plannen over het maken van een gigantische fietstocht: fiets weg. Na de aanvankelijke paniek bedacht ik me dat ik de avond ervoor nog weg had willen gaan, een plan wat op het allerlaatste moment geannuleerd was, en dat mijn fiets dus nog aan de voorkant stond…

Met, jawel, een behoorlijke slinger in het wiel. De eerste keer in twee maanden dat ik het ding daar heb laten staan! Twee weken voor ik hier wegga mag ik nog 40 pond neertellen voor een nieuw wiel. Om het even in perspectief te brengen: 40 pond is bijna de helft van de nieuwwaarde van de fiets.

Ik was gewaarschuwd. En God straft onmiddellijk.