Camden

Afgelopen weekend was ik met Maureen naar Londen. Eigenlijk hadden we van te voren afgesproken om niet te gaan shoppen - iedereen gaat naar Londen om te shoppen en wij dus sowieso niet. Maar op aanraden zijn we toch maar even een kijkje gaan nemen op de beroemde markt van Camden Town.

Camden is heel apart. Er zijn een heleboel alternatieve winkeltjes en kraampjes en overdekte markten. Je vindt er kunt, piercing- en tatooshops, bijzonder alternatieve kleding, shirts met bizarre teksten ("Oh my God, it's a weasel!") en souvenirs dwars door elkaar heen. De verkopers van al die spullen hebben gemeenschappelijk dat ze ver gaan om je hun waar te verkopen. Erg ver.

Zo kreeg ik een paar minuten nadat we uit de metro waren gestapt al ruzie met een t-shirt verkoper. Hij wilde me een shirt aansmeren wat ik eigenlijk niet eens wilde hebben en bovendien niet mocht passen. "It's stretch, look!" riep hij. "Zelfs ik zou het passen!" "En toch wil ik het eerst proberen." "Maar ik heb geen kleedhokje!" "Dan pas ik het wel over mn shirt heen." "No, not allowed." En toen keurde hij me geen blik meer waardig.

Nog geschokt van die ervaring ging ik op zoek naar Maureen die ik ergens in de chaos was kwijtgeraakt. Ik vond haar terug bij een kraampje waar ze een handmassage kreeg met een of ander peperduur peelingspulletje. "Only 60 pounds! And if you take this one too, I can make you a special price!"
Toen ik aan kwam lopen, sloeg deze mevrouw haast haar hand voor haar mond van schrik. "Jammer dat je er niet eerder was... Met jouw huidproblemen heb je hier zeker behoefte aan. Echt een koopje, 80 pond!"

Even later besloot ik iets te passen wat eigenlijk een combinatie van een jas en een corset ineen was. "Ben je er klaar voor?" zei de verkoper, toen hij op het punt stond het ding aan te snoeren. "J-ja.." zei ik. Het volgende moment kreeg ik nauwelijks lucht meer. "Eh, misschien toch niet..."
Die jas was overigens best aardig, maar ik heb op dit moment iets te veel Engelandvet voor dergelijke kleding. Toen ik dat zei, beweerde de man dat dat toch echt wel meeviel. En hij kon dat ding nog wel wat strakker aantrekken ook. In de spiegel zag ik mezelf meer en meer in een worstje veranderen. Uiteindelijk heb ik hem maar gesmeekt te stoppen: ik was bang dat de knopen aan de voorkant het niet meer zouden houden.

Een paar uur kijken-kijken-en-niet-kopen later en meerdere corsetten, bizarre shirts, schoenen met 20 centimeter hoge plateauzolen en teleurgestelde verkopers verder, besloten we ons maar eens uit de chaos terug te trekken. Pech: het metrostation was gesloten vanwege de drukte. Een oude man wilde ons wel uitleggen waar het volgende station was. Maar of we dan wel wat kleingeld voor hem hadden.

Camden is tof, maar als je er heen gaat, bereid je er dan wel op voor dat, hoe aardig iedereen ook lijkt, ze toch vooral je geld interessant vinden.

Wachten op de Bus

Vorige week zijn we tijdens de les bezig geweest met het hoofdstuk "Morals & Ethics". We kregen daarin het volgende probleem voorgelegd.

Je rijdt tijdens een stormachtige nacht alleen met de auto naar huis. Je passeert een bushalte waar drie mensen op de bus staan te wachten. De eerste is een oud vrouwtje dat eruit ziet alsof ze elk moment het loodje kan leggen. De tweede is een oude vriend die ooit je leven gered heeft. De derde is de partner van je dromen.
Je kan maar één van de drie een lift aanbieden. Wat doe je?

Na een tijdje discussiëren besloten we dat we het probleem lekker van ons af zouden schuiven: we wilden de situatie voorleggen aan de drie en ze zelf laten beslissen dat het ethisch gezien toch het meest verantwoord zou zijn het oude vrouwtje de lift te geven.

Deze situatie schijnt een keer toegepast te zijn tijdens een sollicitatieprocedure om te zien hoe creatief de kandidaten met dit soort dilemma's om konden gaan. De kandidaat die uiteindelijk aangenomen werd (van de 200!) kwam met een schijnbaar ideale oplossing:
Je geeft de autosleutels aan je vriend, laat hem het vrouwtje naar het ziekenhuis brengen en wacht zelf met je droompartner op de bus.
Dit geeft maar weer eens aan hoe vast de meesten van ons zitten in hun standaard denkpatronen. Creatief denken is nog niet zo makkelijk.

Het schijnt echter dat de gemiddelde man de situatie toch iets anders aan zou pakken. Volgens hem is de ideale oplossing de volgende:
Je overrijdt het oude vrouwtje om haar uit haar lijden te verlossen. Vervolgens heb je seks met de droompartner in het bushokje. Daarna stap je met je vriend in de auto en ga je ergens een biertje drinken.

Klaagzang

Mensen houden erg van klagen. Zeker de mensen hier: ver van huis, vreemd land, vreemde Engelsen, falende instanties. Genoeg klaagvoer.

Waar het meest over geklaagd wordt? Wat betreft de eerste plek is er een continue strijd gaande tussen de internetverbinding en het eten in de schoolcafetaria. Beiden zijn zo nu en dan dramatisch. Het internet heeft ons er de afgelopen twee weken aan helpen herinneren dat een slechte verbinding nog altijd beter is dan geen verbinding. Het kookteam pakte het wat minder slim aan: tijdens een kerstdiner hebben ze ons laten zien dat ze wel degelijk lekker, gezond en gevarieerd kunnen koken. Waarom ze die vaardigheid niet wat vaker ten toon spreiden is me een raadsel.
Op plek nummer drie in de klaagranglijst komt waarschijnlijk het weer. Dat is een beetje vreemd. Dat Mexicanen het er moeilijk mee hebben snap ik nog, maar niemand maakt mij wijs dat het klimaat in Nederland, Zweden of Siberië nou echt beter is dan hier. Sterker nog: volgens mij hadden we hier tijdens de afgelopen drie maanden beter weer dan in een gemiddelde Nederlandse herfst.

Natuurlijk is er nog veel meer om over te zeuren. Een kleine selectie omvat het iLab, het feit dat ze hier links rijden, andere studenten, andere nationaliteiten, de schoonmakers, koude douches, de Engelse prijzen, leraren, EF zelf, geluidsoverlast, het feit dat alle deuren hier naar binnen openen (inclusief die van het toilet), bouwvakkers, niet werkende verwarmingen, krakende bedden, de hygiene in de keuken, het feit dat er eten gestolen wordt uit de gemeenschappelijke koelkast, het gebrek aan 'normaal' eten in de supermarkt, de wasmachines, de drukte in de stad op zaterdag en het lesmateriaal. En natuurlijk zijn er nog duizend-en-een andere dingen, waar we eindelijk over door kunnen gaan en die toch nooit zullen veranderen.

Want waarom klagen we nou eigenlijk? Schiet iemand er iets mee op? Wordt de situatie er beter van? Wint iemand er iets mee?
Ik ben zelf niet zo'n groot fan van geklaag. Ik probeer het alleen te doen als ik even moet afreageren, of anders tegen personen die er ook echt iets mee kunnen, zoals de schoolleiding. Maar o wonder, hoe serieus ze me ook lijken te nemen, ze doen er toch weinig mee! Misschien hebben ze al te veel gehoord.
En eigenlijk is de belangrijkste functie van al het gejammer toch ook dat we ons even fijn af kunnen zetten tegen de autoriteiten en het lekker met elkaar eens kunnen zijn. Goh, wat zijn we samen zielig. Zie ons lekker zielig zijn.

Zo, ik kon mijn ei ook weer even kwijt. Lekker.

Sinterklaas Geëxporteerd

Als er iets was waar mijn Nederlandse vrienden en familie het over eens waren dan was het wel dat het vreselijk is om Sinterklaas te missen. Nederlanders zijn erg gehecht aan Sinterklaas, zo blijkt. Vandaar dat het feit dat ik het feestje dit jaar mis loop, gecompenseerd wordt door het alsnog te vieren. Drie keer.
Natuurlijk heb ik daar absoluut niks op aan te merken, want ik ben groot fan van Sinterklaas en ook van Zwarte Piet. En ik ben gek op pepernoten, speculaas, taai-taai, chocolademelk, schuimpjes en chocoladeletters. Maar het allerleukste aan Sinterklaas blijft toch de sfeer. En dat is toch hetgene wat mist als je in het buitenland zit. De pepernoten kunnen opgestuurt worden, maar hoe stuur je iemand een intocht, een kat op schoot, een bankstel met haardvuur en een aflevering van 'Dag Sinterklaas'?

Gelukkig had de Nederlandse gemeenschap hier op EF ook besloten dat we eigenlijk niet zonder ons typische vijf december ritueel konden. En dus werd Sinterklaas maar eens naar Engeland geëxporteerd: er werden lootjes getrokken, gedichten geschreven, cadeautjes gekocht, pepernoten en speculaas ingeslagen. Uiteraard mocht ook Nederlands enige echte Sinterklaasfilm, Alles is Liefde, niet ontbreken. Laten we die buitenlanders maar een op gaan voeden, haha!
Op onze 5 december guestlist stonden namelijk, naast zes Nederlanders, ook een Frans, een Fins en een Deens meisje. Die kregen gelijk hun vuurdoop, want het is nog een hele kunst, zo'n Sinterklaasgedicht schrijven. Bedenk maar eens hoe vol zo'n gedicht meestal wel niet zin met verwijzingen naar zwarte pieten, daken, schoorstenen en de rest van de mythologie om Sinterklaas heen. En probeer je nu eens voor te stellen hoe je zo'n gedicht moet schrijven zonder al dat handige gereedschap.
Voor de meer ervaren Sinterklaasschrijvers was het overigens ook nog best lastig om over te schakelen naar het Engels. Ben je gelijk je "denken"-"schenken"-combi kwijt. Gelukkig waren we inventief genoeg om zelf iets nieuws te bedenken. "December the fifth" en "gift" is net zo erg.

Onze drie nieuwelingen hebben zich trouwens ook prima weten te redden. Solene had zelfs nog een erg leuk idee: in plaats van een cadeau met naam erop, moesten we aan de hand van het gedicht zelf raden voor wie het bedoeld was. Dat is weer eens een nieuwe uitdaging.
Solene was er trouwens zo enthousiast over dat ze het volgend jaar in Frankrijk ook met haar vrienden wil gaan vieren. En zo neemt Sinterklaas vanzelf de wereld over.

Christmas Time

Christmas Time Christmas Gifts Christmas Shopping Christmas Carols Christmas Turkey Christmas Dinner Christmas Eve Christmas Tree Christmas Market Christmas Feeling Christmas Dinner Christmas Market Christmas White Christmas Decorations Christmas Mood Christmas Food Christmas Dress Christmas Movie Christmas Underwear Christmas Day Christmas Lights Christmas Sweets Christmas Charity Christmas CD Christmas Service Christmas Candles Christmas Merry Christmas Presents Christmas Depression Christmas Rabbit Christmas Cake Christmas Play Christmas Party Christmas Snow Christmas Ritual Christmas Wishlist.

Christmas Hysteria.

Bah. Humbug.