Oxford, het bestaat dus echt. Het is niet een soort sprookje, waanbeeld, belofte van het beloofde land. Het bestaat echt en het is echt zo mooi als gezegd wordt.
En ik ben daar nu. In mijn eentje op het moment, alleen op een kamertje met daarin wat basisbehoeften en mijn onuitgepakte tas. Het is allemaal nog wat onwennig, het is allemaal nog niet thuis.
Dat kamertje van mij ligt in een gebouw met nog ongeveer 19 vergelijkbare kamers. Het gebouw staat op een terrein met, naast twee vergelijkbare residentiegebouwen, ook een schoolgebouw en een activiteitengebouw (met fitnessruimte, jawel!). Alles is relatief klein, voor mijn gevoel. Ik kan me moeilijk voorstellen dat er ruim 400 mensen hier lessen volgen. Het komt allemaal relatief besloten over. De gebouwen worden omringd door hoge bomen vol herfstgekleurde bladeren en een enorme hoeveelheid vreemde, grijze eekhoorns.
Vanaf het terrein loopt er een hobbelige weg richting bewoonde wereld. Het is dan nog ongeveer 20 minuten lopen tot het centrum van Oxford. maar dan zit je ook gelijk midden tussen de universiteitsgebouwen, musea, monumenten en gezellige eeuwenoude pubs. Ja, dit zou zo in een vakantiefoldertje kunnen, maar het is echt zo.
Wat betreft de mensen hier: die zijn leuk. Het zijn er een heleboel voor mijn gevoel, en ze komen vanuit alle delen van de wereld. Er zijn hier mensen te vinden van 50 verschillende nationaliteiten, heb ik gehoord. Dat laten ze duidelijk merken ook, want de hoeveelheid talen waarmee ik hier overspoeld word is werkelijk enorm. Wat nou, alleen Engels?!
Gelukkig is iedereen nu ook wel gericht op het maken van vrienden. Hoewel ik me, zoals vrijwel iedereen, eerst het meest op mijn taalgenoten richtte, maak ik nu ook kennis met anderen. Eerst nog wat voorzichtig, met pogingen tot correct Engels. Daarna gaan de reserves overboord: zolang ze je maar begrijpen, toch?
Dat is duidelijk niet helemaal de doelstelling van deze school: wederzijds begrip is leuk, maar liefst wel op een beschaafde, grammaticaal correcte manier. Vandaar dat komende maandag mijn lessen echt beginnen. Gisteren hadden we een test om ons niveau te bepalen. Schokkend genoeg ben ik in niveau zeven beland, van de acht die er zijn. Dat leverde een hoop verbazing op, onder andere van mijzelf: wie zou nou verwachten dat dat rare meisje met haar gebroken Engels zo hoog eindigt? Het leven is oneerlijk, hoor. Hopelijk eindig ik hier niet weer als het zogenaamd beste meisje van de klas, ik heb het namelijk wel een beetje gehad met die rol. Toch schijnt het een beetje mijn lot te zijn, ook al had ik het deze keer echt niet zien aankomen.
Ik start met gewone basislessen met daarnaast een keuzevak: reading & writing for pleasure, in mijn geval. Als het goed is krijg ik er snel nog een keuzevak bij, of dat hoop ik tenminste. Ik wilde namelijk ook graag British Literature en iets met Social Conversation. Wat ik er nog wel bij heb gekregen is een soort online cursusje Medical English (jaja, Roelof, echt!).
Wat betreft het missen van thuis en de mensen thuis: ja, ik mis jullie. Ik mis mijn ouders, mijn broertje, Roelof, Eveline, Luuk, mijn andere vrienden, mijn collega's van de Albert Heijn. Gelukkig geven ze me hier geen tijd om na te denken. Missen moet de ruimte en de tijd krijgen, voor het echt effect kan hebben. Dat komt nog wel.
zaterdag 27 september 2008
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
7 opmerkingen:
Hopelijk geven mijn trouwe lezers niet te veel om de 'verslagstijl' van dit bericht... Vergeef het me maar deze keer.
goh, het klinkt een beetje zoals dat universitycollege in utrecht. Het JBI zit daar en ik loop er 2x in de week overheen. Klein, besloten (al kost het me wel meer dan 5 minuten om van de ene hoek naar de andere te lopen) en.. naja, niet de mooie bomen en dat soort dingen helaas :P maar idd iedereen lijkt elkaar daar te kennen als ze van university college zijn.
en wat je engels niveau betreft, ik mag natuurlijk niet zeggen 'i told you so' maar: i told you so (A) naja, enniewee, je kan t altijd beter leren ^^
en je hoopt wel niet weer de beste van de klas te zijn, maar ik heb ervaren dat op t moment dat je dat langzaam steeds minder bent, dat toch vrij raar is... je raakt gewend aan die rol en kan er niet tegen dat je niet een van de hoogste cijfers hebt xD hoe arrogant t ook is... :P
Het mag dan wel op UCU lijken, maar ik wil wedden dat ze in Utrecht geen eekhoorns hebben! Laat staan grijze eekhoorns.
Wat betreft het beste van de klas zijn: ik snap wat je bedoelt. Ik zou dat zelf ook zo hebben, sterker nog, zo heb ik het ook wel ervaren af en toe. Alleen alle 'oh' en 'ah' en verbazing zijn een beetje raar soms. Ik wil niet de beste zijn vanwege reacties van anderen, maar puur omdat ik zelf zo hoog wil halen als voor mij mogelijk is. Dat is (denk ik) het verschil tussen perfectionisme en.. hoe noem je dat andere..
aanzien willen hebben ;)
Wat dacht je van fotoverslagen?
Zou wel een beetje helpen tegen die overvloed aan roze.
Heel goed idee, Luuk. Ik heb ook al aardig wat foto's hier. Ik moet nog wel even uitzoeken hoe ik het ga organiseren, want als ik alle foto's gewoon in een bericht stop, duurt het vast heel lang tot de pagina geladen is. Er is ook wel een andere optie volgens mij, vergelijkbaar met wat ik eerst op mijn space had. En anders wijk ik wel uit naar een Photobucket album.
grijze eekhoorns zijn heel asociale en agressieve eekhoorns, tis denk ik daarom maar het beste dat je weer terug komt naar het land van de rode eekhoorns ;P
gelukkig is het daar nog wel een beetje uit te houden en maak je genoeg vrienden, en tegelijkertijd je vrienden hier niet vergeet.
Een reactie posten