9 Maanden

Beslissingen nemen over de verre toekomst, dat is eigenlijk best makkelijk. En voor iemand die zo kortzichtig is als ik, is alles verder weg dan drie maanden uiteraard 'de verre toekomst'. Zeggen dat je over zeven maanden in Engeland gaat wonen voelt dan bijna hetzelfde als zeggen dat je later kinderen wilt.

Dat het niet hetzelfde ís, is me inmiddels wel duidelijk. Zeven maanden is niks, noppes. Het is voorbij voor je het weet. Het ene moment verkeerde ik in de veronderstelling dat ik hier nog alle tijd had om te genieten van alles wat ik heb, alles waarvan ik houd. Het volgende moment sta ik ineens met mijn vliegticket in mijn handen. Nog tien dagen en dan is het zo ver.

En dan? Verder heb ik nog niet gedacht. Als zeven maanden al de eeuwigheid lijkt, dan is negen al helemaal niet te overzien. Negen maanden! Ik kan een kind krijgen in die tijd! (Er is ook gesuggereerd dat dit me waarschijnlijk wel zal gebeuren, maar ik had nog geen plannen, dank u.) Hoe dan ook, negen maanden buitenland, dat is bijna hetzelfde als emigreren.

Ik weet eigenlijk niet goed wat ik hier nu helemaal mee wil zeggen. Feit is dat de tijd in de war raakt, maar dat ik nog veel meer in de war raak. Ik word heen en weer geslingerd tussen allerlei gevoelens van willen blijven en weg willen, van niet en wel, van hoop en van angst voor wat er komen gaat. Gelukkig maakt het weinig uit wat ik voel. De tijd is toch niet stil te zetten.