Vooroordelen

Ik had vrijdag een amusante conversatie met twee Franse jongens, tijdens het maken van onze Placement Test.

Eerste jongen: "So... Where are you from?
Ik: "From the Netherlands."
Eerste jongen: "?"
Ik: "You know, Holland!"
Tweede jongen: "Oh!" *hij maakt het typische blowgebaartje*

Zo zie je maar: vooroordelen bestaan echt.

Het Eerste Nieuws Uit Oxford

Oxford, het bestaat dus echt. Het is niet een soort sprookje, waanbeeld, belofte van het beloofde land. Het bestaat echt en het is echt zo mooi als gezegd wordt.

En ik ben daar nu. In mijn eentje op het moment, alleen op een kamertje met daarin wat basisbehoeften en mijn onuitgepakte tas. Het is allemaal nog wat onwennig, het is allemaal nog niet thuis.
Dat kamertje van mij ligt in een gebouw met nog ongeveer 19 vergelijkbare kamers. Het gebouw staat op een terrein met, naast twee vergelijkbare residentiegebouwen, ook een schoolgebouw en een activiteitengebouw (met fitnessruimte, jawel!). Alles is relatief klein, voor mijn gevoel. Ik kan me moeilijk voorstellen dat er ruim 400 mensen hier lessen volgen. Het komt allemaal relatief besloten over. De gebouwen worden omringd door hoge bomen vol herfstgekleurde bladeren en een enorme hoeveelheid vreemde, grijze eekhoorns.
Vanaf het terrein loopt er een hobbelige weg richting bewoonde wereld. Het is dan nog ongeveer 20 minuten lopen tot het centrum van Oxford. maar dan zit je ook gelijk midden tussen de universiteitsgebouwen, musea, monumenten en gezellige eeuwenoude pubs. Ja, dit zou zo in een vakantiefoldertje kunnen, maar het is echt zo.

Wat betreft de mensen hier: die zijn leuk. Het zijn er een heleboel voor mijn gevoel, en ze komen vanuit alle delen van de wereld. Er zijn hier mensen te vinden van 50 verschillende nationaliteiten, heb ik gehoord. Dat laten ze duidelijk merken ook, want de hoeveelheid talen waarmee ik hier overspoeld word is werkelijk enorm. Wat nou, alleen Engels?!
Gelukkig is iedereen nu ook wel gericht op het maken van vrienden. Hoewel ik me, zoals vrijwel iedereen, eerst het meest op mijn taalgenoten richtte, maak ik nu ook kennis met anderen. Eerst nog wat voorzichtig, met pogingen tot correct Engels. Daarna gaan de reserves overboord: zolang ze je maar begrijpen, toch?

Dat is duidelijk niet helemaal de doelstelling van deze school: wederzijds begrip is leuk, maar liefst wel op een beschaafde, grammaticaal correcte manier. Vandaar dat komende maandag mijn lessen echt beginnen. Gisteren hadden we een test om ons niveau te bepalen. Schokkend genoeg ben ik in niveau zeven beland, van de acht die er zijn. Dat leverde een hoop verbazing op, onder andere van mijzelf: wie zou nou verwachten dat dat rare meisje met haar gebroken Engels zo hoog eindigt? Het leven is oneerlijk, hoor. Hopelijk eindig ik hier niet weer als het zogenaamd beste meisje van de klas, ik heb het namelijk wel een beetje gehad met die rol. Toch schijnt het een beetje mijn lot te zijn, ook al had ik het deze keer echt niet zien aankomen.
Ik start met gewone basislessen met daarnaast een keuzevak: reading & writing for pleasure, in mijn geval. Als het goed is krijg ik er snel nog een keuzevak bij, of dat hoop ik tenminste. Ik wilde namelijk ook graag British Literature en iets met Social Conversation. Wat ik er nog wel bij heb gekregen is een soort online cursusje Medical English (jaja, Roelof, echt!).

Wat betreft het missen van thuis en de mensen thuis: ja, ik mis jullie. Ik mis mijn ouders, mijn broertje, Roelof, Eveline, Luuk, mijn andere vrienden, mijn collega's van de Albert Heijn. Gelukkig geven ze me hier geen tijd om na te denken. Missen moet de ruimte en de tijd krijgen, voor het echt effect kan hebben. Dat komt nog wel.

Het Laatste Nieuws Uit Haarlem

Zoals iedereen inmiddels wel weet is morgen de 'grote dag' waarop ik Haarlem tijdelijk in ga ruilen voor Oxford. Maar niet getreurd: mijn laptop gaat mee en ik blijf vrolijk verder bloggen. Tenminste, dat hoop ik. Het is mijn bedoeling hier het officiële verslag van mijn belevenissen te schrijven, voor wie het lezen wil. Reacties zijn - meer dan ooit - welkom.

Inmiddels heb ik ook eindelijk mijn tas ingepakt. Dat was nogal wat gepuzzel (waarbij ik gelukkig veel hulp gehad heb). Het grootste probleem was niet de maat van de tas, maar het gewicht: het is niet makkelijk onder de twintig kilo te blijven als je zo'n tijd weggaat. Het leek er even op dat het prachtige A4tjes-boek dat ik van mijn familie en vrienden heb gehad, het veld zou moeten ruimen! Gelukkig bestaat er nog zoiets als handbagage. Ook al sjouw ik mezelf een hernia, sommige dingen moeten gewoon mee.

Ik wil trouwens even van de gelegenheid gebruik maken om iedereen die afgelopen zaterdag op mijn afscheids-High-Tea was te bedanken. Ik vond het erg gezellig en ik was heel blij dat jullie er allemaal waren. Als ik in juni terugkom, zullen we dan een welkomstfeest houden met Hollandse kaas, aardappelen, tulpen en klompen?

Drank maakt (niet?) gelukkig

Een collega van me komt na zijn werktijd bij me aan de kassa met een aanzienlijke hoeveelheid drank.

Ikke: "Feestje?"
Hij: "Ehh, ja."
Hij rekent af.
Ikke, oprecht: "Nou, maak er een leuke avond van!"
Hij, verbaasd: "Zoveel drank heb ik toch niet?!"

9 Maanden

Beslissingen nemen over de verre toekomst, dat is eigenlijk best makkelijk. En voor iemand die zo kortzichtig is als ik, is alles verder weg dan drie maanden uiteraard 'de verre toekomst'. Zeggen dat je over zeven maanden in Engeland gaat wonen voelt dan bijna hetzelfde als zeggen dat je later kinderen wilt.

Dat het niet hetzelfde ís, is me inmiddels wel duidelijk. Zeven maanden is niks, noppes. Het is voorbij voor je het weet. Het ene moment verkeerde ik in de veronderstelling dat ik hier nog alle tijd had om te genieten van alles wat ik heb, alles waarvan ik houd. Het volgende moment sta ik ineens met mijn vliegticket in mijn handen. Nog tien dagen en dan is het zo ver.

En dan? Verder heb ik nog niet gedacht. Als zeven maanden al de eeuwigheid lijkt, dan is negen al helemaal niet te overzien. Negen maanden! Ik kan een kind krijgen in die tijd! (Er is ook gesuggereerd dat dit me waarschijnlijk wel zal gebeuren, maar ik had nog geen plannen, dank u.) Hoe dan ook, negen maanden buitenland, dat is bijna hetzelfde als emigreren.

Ik weet eigenlijk niet goed wat ik hier nu helemaal mee wil zeggen. Feit is dat de tijd in de war raakt, maar dat ik nog veel meer in de war raak. Ik word heen en weer geslingerd tussen allerlei gevoelens van willen blijven en weg willen, van niet en wel, van hoop en van angst voor wat er komen gaat. Gelukkig maakt het weinig uit wat ik voel. De tijd is toch niet stil te zetten.

Dinges

Weetjeweetjeweetje... Wat ik nou eigenlijk wel eens kwijt wil... Die, eh... die dingessen. Je snapt het: als je-weet-wel heb je van die dingen en als je niet wil dat die compleet gaan dingessen moet je ze in een dinges dingessen. Maar die dingessen dus, daar zit het probleem. Ik heb er een tijdje geleden een aantal gedingest, maar een van die dingessen is nu al helemaal hoe-heet-t. Het is zo'n dinges met z'n frutsel aan de verkeerde kant enzo, als je begrijpt wat ik bedoel. Maar die is écht helemaal verdingest. Nu heeftie de neiging om te gaan dingessen en dat is balen, want dan komt alle stuff eruit gedingest. Als je dan toevallig.. eh... niet hoe-noem-je-dat bent ofzo, dan kan je het natuurlijk moeilijk even gaan fixen, dat is niet je-weet-wel. Maar gewoon laten dingessen is ook geen optie. En dat is echt balen.

Wie mij kan vertellen over welke dinges ik zojuist gedingest heb, krijgt van mij een hele rol spul met echte dingetjes.

Vleiend

Als ik mensen vertel dat ik bij de Appie achter de kassa zit, vragen ze vaak of ik niet veel lastige en chagrijnige klanten krijg. Laat het volgende voorbeeld je ervan overtuigen dat zelfs caissières waardering krijgen voor hun werk.

Ik: "Dat wordt dan vijfentwintig euro en vijfentwintig cent."
Klant: "Wat?"
Ik: "Vijfentwintig euro en vijfentwintig cent."
Klant *komt dichterbij*: "One more time please..."
Ik: "Twenty-five euro and twenty-five cent, please."
Klant: "Sorry, I was just teasing you. But you said it so beautifully."