Achttien

Vanmorgen wenste ik even dat we thuis een grote spiegel hadden. Die hebben we namelijk niet. Normaal vind ik dat prima, maar vanmorgen had ik even wél een spiegel gewild. Dan zou ik er voor zijn gaan staan, ik had rondjes gedraaid. Stapje naar voren, stapje naar achteren. Armen omhoog, diep inademen. "Dus zo zie je eruit", zou ik gedacht hebben, "de dag voor je achttiende verjaardag. Net als gisteren. Net als morgen."

Achttien. Acht-tien. Dat lijkt heel wat. Misschien is het dat ook wel. Al weken word ik overspoeld met brieven en formulieren: bankrekeningen moeten omgezet, zorgtoeslagen teruggevraagd, verzekeringspremies betaald. En al die brieven zijn aan mij gericht. Niet aan mijn ouders, aan mij alleen. Alsof ik weet hoe al die dingen werken. Alsof een minderjarige zich daar voor zijn plezier mee bezig zou gaan houden.

Vroeger dacht ik dat volwassen worden hetzelfde was als volwassen zijn. Dat achttien het definitieve einde was van kind-zijn en dus het begin van volwassen-zijn. Maar het klopt niet. Een kind ben ik eigenlijk al lang niet meer en volwassen ben ik nog lang niet. Welbeschouwd is morgen helemaal geen keerpunt in mijn leven, of in ieder geval is het niet meer of minder dan mijn zeventiende verjaardag was, of mijn negentiende zal zijn. Gelukkig maar. Ik zou er nog zenuwachtig van worden.