Zielig

Lang geleden, voordat ik in een huis woonde waar permanent verbouwd wordt, met gevolg dat grote delen van iedereens spullen zich na zes jaar nog steeds in verhuisdozen bevinden... *mopperdemopper* Lang geleden dus, had mijn vader in zijn studeerkamer een plank met medische boeken. Vieze-plaatjes-boeken, noemde ik ze altijd, want ze stonden vol met foto's van de symptomen van de meest smerige ziekten. Zoals sommige mensen griezelverhalen lezen, zo keek ik wel eens in de boeken. Afschuw en nieuwsgierigheid streden om voorrang. Opgezwollen lichaamsdelen, gapende wonden, misvormde gezichten, pus, wild interessant vond ik het.

Nu ik zelf, vanwege iets griepachtigs, zulke opgezwollen oogleden heb dat ik ook bijna in zo'n boek zou kunnen, is het toch minder grappig. En toen ik dinsdag met mijn opgeblazen hoofd op school een mondeling mocht gaan doen was ik helemaal niet blij. Als ík al schrik van mijn eigen spiegelbeeld, wat zullen andere mensen dan wel niet denken? Ik moest de neiging onderdrukken om me tegen iedereen die ik tegen kwam te verontschuldigen: "Nee, zo zie ik er normaal niet uit! Echt niet!"

Zoals ik al zei, ben ik dus ziek deze week. Al vijf dagen, en het ziet er niet naar uit dat het morgen (of overmorgen) ineens helemaal over gaat zijn. Bah. Aan het begin is het nog wel leuk: getroetel, beterschapswensen, kopjes thee op bed, dropjes voor de keel. Inmiddels ben ik het 'zielig zijn' een beetje zat. Ik heb geen zin meer om elke keer te moeten zeggen wat er is, te zeggen dat het nog niet beter gaat. En toch gaat elk gesprek wat ik heb, elk contact met de buitenwereld, daarover.

Duidelijk tijd om weer beter te worden.