Verkouden

Ik ben verkouden.

Verkouden zijn. Dat betekent meestal dat dingen die je neus in moeten er niet meer in kunnen, terwijl de dingen die er in zouden moeten blijven er aan één stuk door uit komen. In mijn geval nog aangevuld met een ongelooflijke kriebel in mijn keel en niks meer kunnen ruiken of proeven. Maar wat nog het ergste is: ik ben doof.

Alles wat ik nog wel hoor, hoor ik als door een dik kussen. Stemmen komen van heel ver weg. Ook mijn eigen stem klinkt totaal anders, als iets wat niet uit mij komt, maar uit een vreemd wezen, dat bovendien ook op een heel vreemde en hysterische manier lacht. Ik krijg het gevoel dat ik opgesloten zit achter een glazen wand: ik zie alles, maar contact maken met de wereld lukt niet. Waarom zou ik het ook proberen? De wereld gaat te snel en mijn hoofd zit vol watten. Langzaam stik ik.

Hoe vaak in een jaar is een gemiddeld mens eigenlijk verkouden? Drie, vier keer? Meer misschien nog. Het is ook iets dat snel weer vergeten wordt. Ik denk er ook eigenlijk nooit over na, zolang ik er geen last van heb: "Goh, wat ben ik heerlijk niet-verkouden." Misschien zou ik dat eens wat vaker moeten denken. Of: "Wat adem ik lekker." Of: "Hé, wat ben ik eigenlijk gezond."

Soms ga je iets pas echt waarderen als je het kwijt raakt.