In Memoriam Het Rode Bord

Het rode bord is weg. Jarenlang was het elektronische mededelingenbord met zijn rode, al dan niet knipperende letters met roosterwijzigingen en lesuitval het eerste waar ik naar keek als ik de hal van de school binnenstapte... En nu is het vervangen door een enorme plasmaTV, die er uit ziet alsof hij bij de eerste de beste windvlaag van de muur gaat vallen. Een typisch voorbeeld van vooruitgang die eigenlijk achteruitgang is.

Dat rode bord deed me denken aan mijn eerste dagen op het Stedelijk. Toen ik nog te traag was om de steeds wisselende teksten in één keer te kunnen lezen. Toen ik nog angstig achter de rest van de klas aan moest rennen omdat ik geen enkel lokaal kon vinden. Toen er bij de wc’s in de dependance nog een spiegel hing met de tekst ‘Ken Uzelf’. Die goeie ouwe tijd.

Nostalgie heet dat met een mooi woord: het terugverlangen naar en idealiseren van het verleden. We doen het vrijwel allemaal en liefst op momenten dat we ons eenzaam en zielig voelen. Vroeger werd nostalgie (terecht?) als een ziekte gezien. De verschijnselen: pijn in keel, buik en borst en verminderde eetlust. Verwant aan melancholie en heimwee.

Toch hebben die herinneringen vooral een positief effect op onze stemming. Uit onderzoek is gebleken dat mensen die nostalgische herinneringen op hebben gehaald een veel positiever beeld hebben van zichzelf en hun plaats in de wereld, dan mensen die dat niet hebben gedaan. Nostalgie is een houvast en schijnt zelfs te helpen bij het aanvaarden van de dood.

Is het je trouwens wel eens opgevallen dat we ons standaard alleen de goede dingen herinneren? Dat is een trucje van ons geheugen: positieve dingen blijven veel beter hangen dan negatieve. Misschien een gevolg van het feit dat mensen er altijd naar streven zich zo goed mogelijk te voelen. En dus zeggen volwassenen massaal dat ze hun middelbare schooltijd de leukste tijd van hun leven vonden. Nou, als dit de leukste tijd van mijn leven is, hoe erg moet de rest dan wel niet worden?

Bekend is dat we van de meeste dingen de waarde pas écht gaan inzien als we ze kwijt zijn. Zo gaat het met vrienden, relaties, persoonlijke eigendommen... En rode borden.