Mening Gezocht

Toen ik nog klein was, kon ik eigenlijk slechts één ding bedenken dat me interessant leek aan volwassen worden. Ik heb niets met auto's en om roken, drank en wettelijke zelfstandigheid gaf ik ook geen drol, maar stemmen, dat leek me wel wat. Liefst met een rood potlood en een echte stembus natuurlijk, maar de stemcomputer waarop ik een keer voor mijn moeder heb mogen stemmen, vond ik ook wild interessant. Stemmen, dat betekende meebeslissen, bepalen wat er met het land gebeurde en Iets betekenen in de wereld.

Inmiddels ben ik al bijna twintig en heb nog steeds nooit zelf gestemd. Er is weliswaar één verkiezing langs gekomen waarbij ik een stem had mogen uitbrengen, maar toen heb ik - laks - het machtigingsformulier getekend en het aan mijn moeder overgelaten. Nu zit het er dan toch weer aan te komen met de gemeenteraadsverkiezingen... De stempas ligt klaar.

Van mijn eerdere stemzucht is helaas niet veel meer over. Mogen kiezen is heel wat, maar dan moet je eigenlijk ook goed kiezen. Zelfs niet-kiezen is een vorm van kiezen en als Volwassen Persoon zou je welke keuze je dan ook maakt, toch een beetje moeten kunnen verantwoorden.

Maar eerlijk gezegd voel ik me helemaal niet klaar om wat dan ook te verantwoorden. Ik verdiep me nauwelijks in de actualiteit, het journaal zie ik misschien drie keer per jaar en van de kranten krijg ik behalve de stripjes, puzzeltjes en columns ook bedroevend weinig mee. Meestal maakt dat niet zo veel uit - ik word zelden geconfronteerd met mijn actualiteitshaat. Nu is het toch lastig. Ik heb geen idee wat er allemaal speelt. Ja, alle herrie uit de Wilders-hoek en het feit dat we ineens geen kabinet meer hebben, kan niemand ontgaan zijn, maar wat betreft de subtielere zaken tast ik compleet in het duister, zeker op gemeenteniveau. En de tijd dat ik gewoon mijn ouders na kon doen zonder verder ergens over na te denken is nu toch wel voorbij.

Gelukkig was er nog een mogelijke redding. Ik had al mijn hoop gevestigd op de stemwijzer. Een stemadvies, gebaseerd op mijn aller-eigenste mening over een set duidelijke en essentiële stellingen, dat leek me wel verantwoordelijk genoeg. Helaas las ik laatst (in de krant!) dat de stemwijzers helemaal niet zo betrouwbaar zijn als ze ogen. Het niet eens zijn met een stelling kan bijvoorbeeld zowel betekenen dat je de betreffende maatregel veel te extreem vindt of juist te zwak. Nou, dat maakt nogal een verschil.

Tijdens het schrijven van bovenstaand verhaal besloot ik echter dat ik toch iets moest met mijn gebrek aan duidelijke mening op politiek gebied. Hoe kan ik nu beweren dat ik voor democratie ben als ik zelf al te beroerd ben er wat tijd in te steken? Dus heb ik me voorgenomen me voor begin juni écht te verdiepen in alle partijprogramma's. Aangezien dat er voor aankomende woensdag sowieso niet meer inzit heb ik mezelf voor deze keer dan maar toegestaan toch de stemwijzer te gebruiken. Uiteraard krijg ik direct het advies op één van de meest wazige, onbekende en one-issue-achtige partijen te stemmen... Waarom was er geen stelling over het bestaansrecht van dergelijke initiatieven?

Het Stomme Van Een Blog

Het stomme van een blog is dat je niet mag schrijven wat je wil. Het lijkt misschien van wel, maar schijn bedriegt. Je mag bijvoorbeeld nooit lelijk doen over mensen. Je zou bijvoorbeeld, puur hypothetisch, nooit kunnen schrijven dat je je schoonmoeder liever in de kelder vast zou ketenen, dan haar uit te nodigen voor een kerstdiner. In dat geval zal namelijk vrij snel blijken dat je schoonmoeder een van je trouwste lezers is. Of was.

Dat is allemaal nog niet zo heel erg, want maar weinig mensen maken een blog alleen maar om op hun schoonmoeder, of een willekeurig ander iemand, te haten. En als je per se toch online op iemand wil haten, kun je altijd nog voor Geert Wilders gaan. Nee, de schoonmoeder-regel is zo erg nog niet.

Wat wel erg is, is dat je ook niet een beetje lelijk mag doen over mensen. Je mag niet zeggen dat Buurman Jansen af en toe schreeuwt tegen zijn kinderen. Of dat Collega Pietersen zo hysterisch kan doen soms, ook al is het verder een heel aardig mens.

Maar, wacht maar af, het wordt nog erger: je mag ook niet de suggestie wekken dat je mogelijk wel eens een beetje lelijk zou willen doen over mensen. Eigenlijk  mag je zelfs niet eens namen van mensen noemen, omdat je daarmee hun privacy schendt of ze googlebaar maakt of iets dergelijks. Als je je daar niet aan houdt kan dat je zomaar een vriendschap, een baan of een reputatie kosten. Ik mag dus eigenlijk alleen maar over mezelf schrijven, blog in, blog uit, jaar in, jaar uit. En dat terwijl dit volgens mij ongeveer de minst gelezen blog op het hele world wide web is!

Oudleerling

"Wel vrij houden, hè, 5 februari?" Mijn moeder had het er al maanden over: 5 februari, de open dag van het Stedelijk, mijn oude middelbare school. Mijn broertje moet namelijk dit jaar kiezen naar welke school hij zelf wil, en toen hij bij mijn eigen school ging kijken, moest ik natuurlijk wel mee. Wie weet zou het wel deuren openen...
Het Stedelijk hanteert namelijk sinds een paar jaar een lotingssysteem, aangezien er te veel aanmeldingen zijn voor de eerste klas. Er is wel een soort regeling dat kinderen die al een broertje of zusje hebben zo toegelaten worden, maar gaat dat ook op als je een zus hebt die al twee jaar geleden examen heeft gedaan?

Dat bleek helaas niet zo zijn, zelfs mijn puppydogeyes konden de coördinator niet zover krijgen dat hij een uitzondering maakt voor Daan. Maar dat mocht de pret niet drukken, want ik vond het eigenlijk wel heel gaaf om weer een keer terug te zijn op 'mijn school'. Hoewel er wat kleine dingen veranderd zijn - krijg nou wat, het duistere lokaal 2 heeft nu ramen! - is het grotendeels nog exact hetzelfde. Ik realiseerde me ineens dat ik het eigenlijk nog steeds een beetje mis.

De meeste leraren zijn er ook nog steeds - tot mijn verbazing wisten ze ook vrijwel allemaal nog wie ik ben. Niet dat ik mezelf zo'n grijze muis vind, maar je moet toch bedenken dat die mensen honderden leerlingen per jaar zien langskomen. De enige die me compleet vergeten was, was mijn oude aardrijkskundeleraar. Hij verklaarde heel trots dat hij Roelof, die ook mee was, nog wel kende, omdat hij ooit Roelofs mentor geweest was. Het duurde even voor ik me realiseerde dat de man in datzelfde jaar ook mijn mentor was...

Al met al was het heel leuk om mijn Grieks leraar te vragen wat hij er nu van zou vinden als de proefvertaling geschrapt werd, om bij mijn tekenleraar te informeren hoe het moet met de aquarelleerweek in Schoorl nu het halve duingebied daar is weggefikt, om te ontdekken dat er in de Duitse les nog steeds 'Berlin Berlin' gekeken wordt, om me samen met de hele wiskundesectie te verbazen over een uitermate vreemd profielwerkstuk, om in het biologielokaal nog een Veldwerkdagen project van ons eigen jaar te vinden, zelfs om weg te duiken toen de natuurkundeleraar die mij niet zo mocht de gang in kwam.

Het is was heel vreemd om me te realiseren dat ik en Roelof en al onze klas- en jaargenoten ineens deel uitmaken van die illustere groep van Oudleerlingen, waar de leraren hun nieuwe klassen, soms vol trots, over vertellen. Soms zou ik best nog wel even niet-oud leerling willen zijn.

Overigens heb ik vrijwel alle leraren plechtig moeten beloven alle ex-Stedelijkers waar ik nog contact mee heb de heel hartelijke groeten te doen, dus bij deze.

Mode by Zeeman

Zoals wel bleek uit mijn kunstzinnige compilatie van vorige maand heb ik het niet zo op mode en 'merkkleding'. In mijn ogen is modebewustheid niets anders dan dure, vaak lelijke kleding kopen, alleen omdat bepaalde bladen en experts dat toevallig voorschrijven, uit angst dat je anders uit de toon valt. Je kunt er trouwens ook uitermate goed mee showen dat je meer geld hebt dan de rest.

Zo is er in de klas van mijn broertje (groep 8) een jongetje dat alleen nog meer 'merk-onderbroeken' wil dragen. Ik bedoel die afschuwelijke dingen met zo'n enorme elastieke band die liefst ruim boven je broek uit moet steken en waarop dan iemand anders naam staat. En dan ben je elf jaar oud! Nog even en ze gaan hun vriendjes uitkiezen op het merk auto van de vader...

Gelukkig lijkt het erop dat de Zeeman (onbewust) met een tegenaanval gestart heeft op het merk-onderbroekenfront. Er is namelijk geen enkel objectief verschil tussen de dure onderbroeken van Björn Borg &consorten en de kanariegele Zeeman boxer die nu alle billboards siert. Behalve dan het feit dat geen van alle zogenaamd modebewuste mensen zelfs maar dood gevonden zou willen worden in kleding van de Zeeman. Misschien gaat er bij sommige mensen nu eindelijk eens een belletje rinkelen dat ze alleen maar geld uitgeven om duur te doen en dat smaak er totaal niets meer mee te maken heeft.

Misschien haal ik er zelfs wel eentje, zo'n Zeeman geval... Ze schijnen gratis te zijn.