Brainwashed

Ik staar naar mijn schrijfblok, als sinds Schiedam. Nu remt de trein voor Leiden, maar er staat nog geen letter op papier. Een stukje schrijven kost wel eens wat moeite. Soms kan ik de juiste formuleringen niet vinden, soms moet ik erg mijn best doen om niet af te dwalen.

Nu is het anders. Het papier voor mijn ogen verandert om de paar minuten in een projectiescherm voor wazige, ongrijpbare dromen, als ik voor de zoveelste keer bijna in slaap val.
Maar zelfs als ik wakker weet te blijven, kan ik me niet concentreren. Midden in mijn gedachtegang... humerus, caput, tuberculum minus... majus, epicondylus lateralis... tenniselleboog! komt er ineens wat anatomie tussendoor drijven. En als het geen anatomie is... gaan de natriumkanalen open, depolarisatie, natriumkanalen dicht, kaliumkanalen open, repolarisatie... is het wel fysiologie. Of celbiologie, cAMP anyone? ...of klinisch redeneren, histologie... hematoxyline, eosine... statistiek en ethiek.
Ja zo'n leuke nieuwe studie kan al snel veranderen in een obsessie. Er wordt tijdens de eerste weken zo veel basiskennis ingestampt dat ik het moeilijk begin te vinden om het los te laten.

Misschien ken je het fenomeen dat door een klein brokje kennis de wereld er ineens heel anders uit kan gaan zien, doordat je datgene wat je net geleerd hebt overal terug ziet komen. Als je dat kent, kun je ook nagaan wat het effect zal zijn van een heleboel nieuwe kennis. Ineens wordt ik de hele dag door geconfronteerd met dingen die er altijd al zijn geweest, maar nu een heel nieuwe betekenis hebben gekregen. Ik adem. Mijn hart klopt. Ik beweeg. Ik communiceer met mensen om me heen. Allemaal simpele dingen die ineens ongelooflijk complex worden als je een idee krijgt van de onderliggende mechanismen. Het is bijna verrassend dat het al 19 jaar goed is gegaan zonder dat ik erover nadacht!

Al deze nieuwe verwondering is natuurlijk leuk en aardig, maar na een paar uur in bed piekeren over de werking van mijn hartkleppen, vraag ik me ook wel eens af: "Waar zit de uitknop?"