Luchtkastelen

Ik ben een beetje een romanticus. Zo nu en dan bekruipt me het gevoel dat ik hier niet thuis hoor. Waar dan wel? Ver weg, in het verleden, of in de toekomst misschien.
Of, zoals C. S. Lewis het eens formuleerde: "I have found a desire within myself that no experience in this world can satisfy. The most probable explanation is that I was made for another world."
Want het verleden is niet zo romantisch als ik graag denk, de toekomst is onbereikbaar, en ver weg is ook niet alles. Het zijn en blijven luchtkastelen.

Gelukkig ben ik niet de enige die graag fantaseert over mooiere werelden. Er zijn er meer zoals ik. Een deel van die mensen kom ik tegen op festivals zoals Castlefest, afgelopen weekend. Dit jaar was ik daar voor het eerst, maar de sfeer herken ik van andere festivals waar ik geweest ben. Er hangt magie in de lucht, alles lijkt mogelijk, alles mag, alles kan. Voor één weekend is iedereen episch, totaal anders, maar vooral helemaal zichzelf.

Castlefest is een Middeleeuws/Keltisch/Paganistisch/Fantasy/Gothic festival. Dat lijken een hoop stijlen, maar alles smelt perfect samen. Er is veel muziek, met name folk. Folk is zo divers dat er voor iedereen wel wat tussen zit: mystieke pagan folk zoals Omnia, springerige power folk zoals Scrum, dansbare (bal)folk zoals Faeries Wear Boots of spookachtige Noorse folk zoals Valravn, je kan er werkelijk alle kanten mee op.

Er is ook veel te zien. Je kunt je geld uitgeven in de honderden kraampjes, waar van alles te koop is, variërend van Middeleeuws snoepgoed tot corsetten tot drakenbeeldjes, kruidenmengsels, magische messen, drinkhoorns, zwaarden en sieraden.
Daarnaast zijn er optredens van allerlei kunstenaars. Glazen bollen en vuurspuwers, je komt het allemaal tegen. Ook zijn er natuurlijk de festivalgangers zelf. Wie in een spijkerbroek rondloopt is echt in de minderheid. Overal zie je Engelen, Schotten, Kelten, Piraten, mensen op stelten en zij die duidelijk vooral rondlopen om bewonderd te worden.

Al die mensen samen creëren in hun diversiteit een wereld die eigenlijk nooit bestaan heeft en ook nooit langer zal bestaan dat dit ene weekend. Het zijn en blijven luchtkastelen, maar op dat moment zijn ze tastbaarder dan ooit.

Sommigen vinden dit alles ongetwijfeld wazig, overdreven hippie-achtig, zweverig of gewoon maf. Toch zijn er maar weinig plekken waar ik me zo thuis voel. Na één weekend heb ik al heimwee. Wie wil het meebeleven volgend jaar?

Aangezien Castlefest veel beter is samen te vatten in foto's, maar ik deze pagina niet te zwaar wil belasten, zijn de illustraties bij dit verhaal grotendeels verborgen in de vorm van hyperlinks (16 in totaal).