Draadloos

Sommige dingen in ons leven beschouwen we als volstrekt normaal. Maar als je er objectief over nadenkt, zijn ze eigenlijk heel vreemd.
Zoals draadloos internet: we kunnen het niet waarnemen, maar het is is overal, gaat door muren en deuren, etc. Magisch, niet? Als er een bril zou zijn waarmee je 'internet' zou kunnen zie, dan moet het er wel zo uitzien volgens mij:

Puppytripping

Bij Roelof thuis hebben ze sinds een paar weken een jong hondje. Puppie Siofra is de kleine, vrouwelijke uitvoering van hun andere hond, Tommie. Hoewel ze al een half jaar is , heeft ze nog al die trekjes die jonge dieren in de ogen van mensen zo schattig maken: het zachte pluishaar, de grote bruine ogen, maar vooral de springerigheid, het enthousiasme en de speelsheid.

Behoorlijk brutaal is Siofra ook. Al op de eerste dag probeerde ze Tommie's snacks te stelen en ging ze er met zijn bot vandoor. Dat wordt door Tom uiteraard niet getolereerd. De sloperigheid die jonge hondjes eigen is, heeft ze nog niet afgeleerd. Haar eerste speeltje, een vierpotige octopus genaamd Quadropus, werd na een paar dagen op gruwelijke wijze onthoofd. Vele andere objecten volgden. Maar hoe kan je haar nou niet vergeven als ze haar onweerstaanbare puppieogen op je richt?

Het is al een tijd geleden wetenschappelijk bewezen dat huisdieren een positief effect op mensen hebben. Deels is dat vanzelfsprekend: lopen met de hond is uiteraard goed voor je conditie en een dier knuffelen helpt tegen eenzaamheid en is dus goed voor de geestelijke gezondheid. Andere effecten zijn verrassender: mensen met huisdieren zijn beter bestand tegen stress, hebben minder vaak een te hoge bloeddruk en hebben gemiddeld een lager cholesterolgehalte, wat weer bijdraagt aan een verminderde kans op hart- en vaatziekten.

Maar wat ik zelf toch nog het belangrijkst vind: huisdieren maken vrolijk. Toen ik de eerste keer naar Siofra ging kijken was ik eigenlijk de hele dag chagrijnig geweest, maar een paar minuten stoeien met de pup maakten daar zo een einde aan. 'Puppytripping' noemt Roelof dat: je hebt helemaal geen opwekkende middelen nodig, van jonge dieren krijg je ook een high!

Dus ben ik het afgelopen weekend, ondanks dat Roelof op vakantie was, bij zijn ouders langs gegaan met de smoes dat ik verder wilde met de tuintafel die ik voor ze aan het opknappen was. Stiekem kwam ik gewoon voor een nieuwe dosis Pup.

Tommie wordt ook wel eens een beetje moe van dat jonge beest om hem heen.

Luchtkastelen

Ik ben een beetje een romanticus. Zo nu en dan bekruipt me het gevoel dat ik hier niet thuis hoor. Waar dan wel? Ver weg, in het verleden, of in de toekomst misschien.
Of, zoals C. S. Lewis het eens formuleerde: "I have found a desire within myself that no experience in this world can satisfy. The most probable explanation is that I was made for another world."
Want het verleden is niet zo romantisch als ik graag denk, de toekomst is onbereikbaar, en ver weg is ook niet alles. Het zijn en blijven luchtkastelen.

Gelukkig ben ik niet de enige die graag fantaseert over mooiere werelden. Er zijn er meer zoals ik. Een deel van die mensen kom ik tegen op festivals zoals Castlefest, afgelopen weekend. Dit jaar was ik daar voor het eerst, maar de sfeer herken ik van andere festivals waar ik geweest ben. Er hangt magie in de lucht, alles lijkt mogelijk, alles mag, alles kan. Voor één weekend is iedereen episch, totaal anders, maar vooral helemaal zichzelf.

Castlefest is een Middeleeuws/Keltisch/Paganistisch/Fantasy/Gothic festival. Dat lijken een hoop stijlen, maar alles smelt perfect samen. Er is veel muziek, met name folk. Folk is zo divers dat er voor iedereen wel wat tussen zit: mystieke pagan folk zoals Omnia, springerige power folk zoals Scrum, dansbare (bal)folk zoals Faeries Wear Boots of spookachtige Noorse folk zoals Valravn, je kan er werkelijk alle kanten mee op.

Er is ook veel te zien. Je kunt je geld uitgeven in de honderden kraampjes, waar van alles te koop is, variërend van Middeleeuws snoepgoed tot corsetten tot drakenbeeldjes, kruidenmengsels, magische messen, drinkhoorns, zwaarden en sieraden.
Daarnaast zijn er optredens van allerlei kunstenaars. Glazen bollen en vuurspuwers, je komt het allemaal tegen. Ook zijn er natuurlijk de festivalgangers zelf. Wie in een spijkerbroek rondloopt is echt in de minderheid. Overal zie je Engelen, Schotten, Kelten, Piraten, mensen op stelten en zij die duidelijk vooral rondlopen om bewonderd te worden.

Al die mensen samen creëren in hun diversiteit een wereld die eigenlijk nooit bestaan heeft en ook nooit langer zal bestaan dat dit ene weekend. Het zijn en blijven luchtkastelen, maar op dat moment zijn ze tastbaarder dan ooit.

Sommigen vinden dit alles ongetwijfeld wazig, overdreven hippie-achtig, zweverig of gewoon maf. Toch zijn er maar weinig plekken waar ik me zo thuis voel. Na één weekend heb ik al heimwee. Wie wil het meebeleven volgend jaar?

Aangezien Castlefest veel beter is samen te vatten in foto's, maar ik deze pagina niet te zwaar wil belasten, zijn de illustraties bij dit verhaal grotendeels verborgen in de vorm van hyperlinks (16 in totaal).