De Stupiditeitsprijs van de Week

En de Stupiditeitsprijs van deze week gaat naar...

Mensen die vinden dat je problemen Uitdagingen moet noemen. Uitdagingen met een grote U. Maar sommige problemen zijn geen uitdagingen. Sommige problemen zijn gewoon naar. Daar wil lekker tegenaan schoppen. Tegen Uitdagingen kan je niet schoppen, want die zijn Uitdagend en Leuk.

En is er uiteindelijk nou echt een verschil tussen een uitdaging aangaan en een probleem oplossen?


(Sorry voor dit enigzins lame berichtje, maar ik heb kennelijk even geen tijd iets beters te schrijven. Volgende week weer, lieve mensen.)

Emotie-Energie

Soms zit mijn hoofd zo vol met negatieve emoties, zoals gekwetstheid, boosheid en frustratie, dat ik bang ben dat het gaat exploderen.

Het is jammer dat er geen vriendelijke manier is om deze opgekropte energie af te voeren. Misschien zou je het zelfs nuttig kunnen gebruiken. Zo bijvoorbeeld:

Dit zou zelfs nog beter zijn:

De ultieme oplossing voor alle negativiteit.

Gelukkig is er ook zoiets als positieve emotie-energie. Dan is er geen propeller nodig om een dergelijke staat te bereiken.

De Stupiditeitsprijs van de Week

En de Stupiditeitsprijs van deze week gaat naar...

De Albert Heijn met die vreselijke muntenspaaractie van ze. Per vijf euro krijg je één munt en per vol boekje één euro korting? Dat betekent in totaal één euro korting voor elke vijftig euro die je uitgeeft! Ik weet dat het Crisis is, maar dit is wel heel krenterig. Uit trots zou ik die munten bijna weigeren.

Bijna. Mijn moeder spaart ze.

Romantiek

"Ik had hem een mailtje gestuurd waarin ik zei dat we 's avonds ergens heen zouden gaan en dat ik hem op zou komen halen. Toen zijn we naar het strand gegaan, en ik had een picknickmand bij me en een fles champagne." Mijn collega knikt trots.
"Oh..." en "Ah..." zwijmelen de andere medewerksters van de klantenservice, en "Wat romantisch!"
Ja, daar is ze wel goed in, romantisch. Onlangs vertelde ze nog hoe ze de auto van haar vriend had volgestopt met ballonnen ter ere van hun tweeënhalfjarig jubileum. Het was vriendlief echter totaal ontgaan dat er sprake was van een speciale gelegenheid...

Helaas, je kan als vrouw nog zo romantisch ingesteld zijn, toch komt het er in de praktijk vaak op neer dat je wederhelft het op dat front af laat weten. Dat blijkt wel uit het koor van geklaag dat vervolgens losbarst.
Valentijnsdag is zo te horen aan de gemiddelde man niet besteed. Aardigheidjes zonder reden worden ook niet vaak gegeven en op een sexy lingeriesetje hoef je zeker niet te rekenen: "Hij vindt het wel leuk als ik iets doe, maar zelf doet hij nooit wat, en eigenlijk vindt hij het ook allemaal geldverspilling."
Het lijkt een typerend verschil te zijn tussen mannen en vrouwen: zij geeft om kleine (en grote!) attenties, hij ziet er het nut niet van in. Uiteraard zijn er genoeg uitzonderingen op deze wat al te gemakkelijke regel, maar toch.

Aan de andere kant: zouden we er als vrouwen nu echt blij van worden om wekelijks overladen te worden met bloemen, parfum en dinertjes bij kaarslicht? Uiteindelijk blijven het toch materiële zaken die in vrouwenogen symbool staan voor liefde en aandacht, maar bij overvloed hun kracht verliezen. Misschien zijn we uiteindelijk toch blijer met dat zeldzame ontbijtje op bed en dat ene spontane aardigheidje, juist omdat we het niet verwachten.
En natuurlijk is het heerlijk om zo nu en dan op je werk eens liefdevol te kunnen klagen over zijn gebrek aan romantiek. Of op te scheppen over jouw extreme talenten op dat gebied.

The Bright Side Of Life

Ik fiets door de regen naar mijn werk. Het zal ook eens niet. De hele ochtend is het regenachtig, maar nét wanneer ik de deur uit moet, barst de bui echt los. Uiteraard was ik weer te eigenwijs om een regenbroek aan te trekken.
Roelof is deze ochtend net naar Zuid Frankrijk vertrokken. Zuid Frankrijk, God betere 't... En uiteraard kon hij het niet laten het er nog even lekker in te wrijven dat ik gewoon moet werken. Ik scheld inwendig nog wat verder. Als zelfmedelijden licht zou geven zou iedereen in mijn omgeving acuut verblind worden.

Zelfmedelijden, denk ik bij mezelf. Daar moet zo snel mogelijk mee afgerekend worden. Als je medelijden met jezelf hebt, gaan anderen je misschien ook nog zielig vinden, wat ten alle tijden voorkomen dient te worden. Eenmaal op mijn werk zet ik dus mijn kiezen op elkaar: geen woord meer over dat vreselijke Frankrijk, of mijn natte broek, mijn koude thee en al het saaie werk dat ik vandaag moet doen. Geen klacht zal er over mijn lippen komen. En eigenlijk gaat het ook allemaal helemaal nergens over. Het is de kunst dingen van de goede kant te bekijken. The Bright Side of Life.

Eerst gaat het wat moeizaam:
Regen is goed voor de plantjes.
Saai werk is eigenlijk leuk. (Oké, dit kan ik er niet met een strak gezicht uit krijgen.)
Maar ik heb gemiddeld genomen een heel leuke baan.
En werken levert geld op, in tegenstelling tot op vakantie gaan.

Maar zo moeilijk is positief zijn niet:
Dat mijn broek doorweekt is geeft niet, want nu hoeft hij niet in de was.
Mijn haar moest trouwens ook gewassen vandaag.
Nare klanten aan de telefoon zijn eigenlijk heel grappig.

De redeneringen worden ook steeds origineler:
Nu ik verga van de kou hoeft de airco niet zo hard, dat is goed voor het milieu.
Aan koude thee kun je niet je keel verbranden, dus heb ik minder kans op slokdarmkanker.
Dat Roelof weg is geeft mij eindelijk eens de kans om bij te slapen.

En als er iets is waar je positief van wordt, is het wel uitgeslapen zijn.