Nieuw en Spannend

Het volgende is geheel fictief. Elke gelijkenis met bestaande personen en situaties is op toeval gebaseerd.

Plectrum

Afgelopen zaterdag ben ik met Roelof naar Sonisphere geweest, een metalfestival dat dit jaar voor het eerst werd georganiseerd in Nijmegen. Er kwamen in totaal zeven bands, waarvan sommigen me aanspraken, anderen minder, sommigen wat tegenvielen en anderen positief verrasten. Maar hoofdact van de dag was Metallica, en daar kwamen we vooral voor.

Roelof had me natuurlijk het één en ander verteld over het optreden van Metallica vorig jaar op Pinkpop, maar ik wist toch niet zo goed wat ik moest verwachten. Het was alles wat ik ervan gehoopt had en meer. Het gevoel dat ik krijg bij een live optreden van een band die ik leuk vind, is wat moeilijk te beschrijven. Het is een soort extase, die eigenlijk met niets te vergelijken is.

Na het optreden had ik nog een leuk mazzeltje. We hadden al het geluk dat we bijna helemaal vooraan stonden - eerste klas uitzicht en optimale beleving dus, maar ook binnen de zone waarin na de laatste toegift de plectrums en drumstokjes vallen. Terwijl de meeste mensen om vochten kreeg ik letterlijk een plectrum tegen mijn hoofd gegooid en kon ik hem vervolgens zo van de grond oprapen.
Wow, een plectrum. Een echt plectrum van Robert Trujillo. En ik kreeg 'm te pakken.
In feite is een plectrum natuurlijk gewoon een stukje plastic, waar in mijn geval waarschijnlijk niet eens mee gespeeld is, maar het is wel ongeveer het mooiste aandenken dat je aan een concert kunt hebben, omdat je het niet hoeft te kopen maar het gewoon toegeworpen krijgt.

Maar als je het eenmaal hebt, wat doe je er dan mee? In een glazen doosje tentoonstellen? In een kluis stoppen? Inlijsten? Of (zoals ik) gewoon in je portemonnee laten zitten in afwachting van een beter plan?
Ik ben er nog niet helemaal uit. Roelof en ik hebben uiteindelijk het plan om professioneel plectrumgraaiers te worden en dan de hele collectie in te lijsten. Jammer nou dat ik mijn eerste aanwinst voor zo'n collectie, Lacuna Coil in november vorig jaar, weggegeven heb...

Als je vooraan staat heb je eigelijk geen idee hoeveel mensen er nog achter je staan: veel, heel veel.

I Love My Job

In een aanbestedingsprocedure krijg je als inschrijver minstens één keer de kans de aanbestedende dienst schriftelijk vragen te stellen. Maar er zijn van die momenten dat ik betwijfel of ze onze vragen wel echt willen beantwoorden...

Daar Gaat Het Regenwoud

"Oh, even over die stukken die je gisteren geprint hebt," merkt mijn baas terloops op. "Ze mogen nog een keer opnieuw, vrees ik. Op de eerste bladzijde stond een fout. En ik heb nog wat tekst toegevoegd, dus de paginanummering klopt niet meer."
Ik knik en hou mijn gezicht in de plooi tot hij uit beeld is. Dan slaak ik een diepe zucht - niet geheel vrij van wanhoop - en begin de genoemde stukken weer uit de mappen te halen waar ik ze gisteren zo netjes in heb gestopt. Dit is al de derde keer dat ik deze offerte opnieuw mag printen. Het gaat hierbij trouwens niet om een paar velletjes, maar om 40 pagina's die in vijfvoud ingediend moet worden.

Ja, ik laat bij mijn werk een spoor van zielig papier achter. Eindeloze pakken misprints en afgedankte versies stapelen zich op mijn bureau op. Wat ik kan die papiertjes toch niet zomaar weggooien. Dat is zielig. Ze kunnen er niks aan doen. En al die hectaren regenwoud die ervoor gekapt zijn! Ik loop over van schuldgevoel.
Maar wat moet ik dan aan met al dat papier, als ik het niet weg kan gooien? Daar heb ik dus pas een oplossing voor bedacht. Ik ga het een tweede leven geven, als tekenpapier. Elk papiertje krijgt z'n persoonlijke beetje aandacht - en ik ben voor even verlost van mijn verveling. Het eerste geslaagde resultaat heb ik gisteren al gepost hier.

Overigens heb ik nog een troost: De Vries doneert alle lege cartridges aan Stichting AAP. Zo profiteert er toch nog iemand van al die verspilling.

Rugklachten

Dit is wat ik de hele dag doe op mijn werk.

Sip

Soms zijn er van die kleine dingen waar ik een beetje sip van wordt. Zoals jonge vogeltjes die uit hun nestjes vallen. Vanavond zag ik er weer ééntje: hij was al best wel groot, mogelijk al bijna perfect. En dan, plop, dood op straat. Met een beetje pech rijden er nog wat auto's overheen.
Daar wordt ik verdrietig van. Dan denk ik er wat over na, een minuut of tien. Even rouwen om het kleine vogeltje.

Er zijn nog veel meer dingen in de wereld waarbij ik stil zou moeten staan. Dat weet ik. Oneindig veel dingen. Als ik al tien minuten reken voor een vogeltje, hoe lang zou ik dan stil moeten staan bij een vliegtuigramp, een pandemie, een oorlog? Die twee minuten op 4 mei zouden nooit genoeg zijn. Ik zou er compleet in verdrinken.

Ik hou het maar bij mijn platte vogeltje. Ergens is dat platte vogeltje een symbool voor alle andere triestheden in deze wereld. En dus is het genoeg.